focus.
Al dagenlang vertoef ik ondertussen in hoger sferen met haar. In het gezelschap van anderen lijkt het wel een wedstrijd. Zoveel mogelijk verborgen hints geven en tegelijk ons samenzijn verborgen houden. Terwijl onze blikken en het lijfelijk contact eigenlijk al voldoende zijn om alles te verraden. Woorden als ’spannend’ blijken sindsdien niet enkel uit de mond van Carla Bruni te ontsnappen, maar zijn ook in onze onderlinge communicatie regelmatig te vinden. Een constante stroom van elektriciteit hangt in de lucht tussen ons. Elkaar al missen, amper een paar seconden na het uiteengaan. Om totale rust te vinden op het moment dat ik bij haar ben. De uiterlijke rust lijkt als een fijne nevel ook naar binnen door te sijpelen. Samen in een overvol café’tje. Blij dat het leidt tot dichtbij elkaar staan. Terwijl we zelfs in een lege balzaal nog elkaars nabijheid zouden opzoeken. Achteraan in een berookt hoekje. Geen probleem aangezien ik enkel haar wil en kan zien. Het geroezemoes en fuifgevoel rond ons lijkt op te gaan in één grote, vrolijke omgevingswaas. Enkel gefocust op haar ogen. Klaar om me totaal te verliezen. En tegelijk proberen om het verlangen nog wat ten top te drijven. Haar verleidelijke bewegingen, even lief als haar karakter. Het watertje en de muziek zijn bijzaak. Alleen met haar zou momenteel al voldoende zijn… zij en tijd. Al wat momenteel nodig is.