meneertje Confituur

Een Google map met ideale uitgaansplekjes in Antwerpen vol salsasfeer:

Grotere kaart weergeven

Aanvullingen en/of correcties zijn steeds welkom in de comments.

Heel de maand januari viert men tegenwoordig het nieuwe jaar. Het bedrijf feest, de afdeling feest, het team feest. En dus was het vanavond tijd voor het orgelpunt aan al deze feestvreugde. De gps begeleidt me via de grote snelwegen naar een lichtbaken langs de grote baan. Temidden de velden staat een veld vol serres. Van binnenuit verlicht schijnen ze hun volle pracht de hemel in. Heel de omgeving van gewassen gedompeld in een fel, gefilterd lichtschijnsel. Tussen twee blokken van serres is een poort en een oprijlaan. Signaalgevers sturen me naar een parkeerplaats, tussen een hele rij wagens van collega’s. Aan de ingang van een wat donkerdere serre ligt een rode loper die naar een vestiaire leidt. De jas afgegeven en wat verloren rondzoeken naar bekenden. Eerst een glaasje appelsap. In een hoog, smal glas waar zelfs de duurste champagne nog vrolijk van sprankelt. Teamleden in outfits die in casual style staan te grapjurken. Maar ik heb alleen oog voor haar zwarte lokken. Toeval dat ze nog net even mijn blik vasthield en dan lachend terug naar haar gesprekspartners lonkte? Met het glas in de hand de kring tegemoet. Even klinken op een vliegend begin en nog beter vervolg van het jaar. Wat bazelen over hobbies, de sfeer en -onvermijdelijk- het werk. Achteloos mijn ogen over haar laten glijden. Een losse witte blouse en daarboven een zwart blinkend truitje. Daaronder de klassieke jeans. Tien minuten schenkt ze me geen aandacht. Haar lach lijkt me wat gemaakt toe te waaien vanuit de groep rond haar. En dan trekt ze naar de dranktoog. Twee cocktails, een pintje en een bruiswater. Om dan terug in haar ronde te gaan staan. Maar dit keer pal over me. Ze doet zelfs geen moeite om naast me te kijken of om de man met de pint een blik te gunnen. Telkens ze mijn ogen weet te vangen, likt ze haar lippen nat of wrijft met haar wijsvinger over de rand van haar glas nadat ze ervan genipt heeft. Het aantal aanwezigen dunt uit. Tot rond ons de lichten van de serres dimmen. Tijd om de boel af te sluiten. Wanneer ik mijn jas aantrek, passeer ik haar en loop verschrikt mijn wagen tegemoet. Misschien dat het werk morgen raad brengt…

Op Nederland 1 kan je sinds een paar weken kijken naar het programma Het Mooiste Meisje van de klas. Een nostalgisch televisiedocu waarin men op zoek gaat naar het geheim achter ‘het mooiste meisje van de klas’. Zoveel jaar later vertellen ex-klasgenoten, oud-vriendjes en andere bekenden over dat mooiste meisje. Eén constante lijkt er wel steeds te zijn: ze wisten en weten precies wat ze willen. En dit stralen ze dan ook erg mooi uit. Je kan de voorbije afleveringen ook online bekijken.

Als het aankomt op droevige nummers, dan is Stash ongetwijfeld kampioen. Tot nu toe ging ik om tot deze conclusie te komen steeds voort op de magistrale, maar trieste melodieën. Als je ook de tekst er nog bijtelt, leg je best een zakdoek klaar. Gevoelens die van heel diep lijken te komen en je niet onberoerd kunnen laten… all that’s left:

She lights candles beside
the bed were I lay on
She slowly unbuckles her skirt
She knows what turns me on

Yeah, life can be no joke my love,
Now my own walls come tumbling down
Still have the lost love
and it ain’t taken us anywhere

Ik ben al fan van panda!

De vernieuwde vrt-nieuwsdienst kennen we ondertussen. Vooral de site deredactie.be werd bedolven onder de kritiek. En nu komt de vernieuwde Donna er dus aan (vanaf 21 januari 2008). Ze pakken nóg meer uit met de gezichten achter de stemmen. En dat is bij radio niet altijd een stap vooruit. De trailers vind ik er alvast erg amateuristisch uitzien en vooral heel gemaakt. Want hoe nemen mensen die geselecteerd zijn op hun radiostem een coole en authentieke houding voor de camera aan? Als men op de radio spreekt over singles, denk ik nu nog vooral aan cd-singles. Tot men radiodating introduceert, met Sunday Match.

Tot het begin van dit jaar heb ik nooit de Facebook-hype begrepen. Het was me allemaal wat te overdonderend. Uitnodigingen langs alle kanten, van business-people maar ook van de cool kids of the block. Uitgebreide profielmogelijkheden zoals we dat kennen van Linkedin en daarnaast het vriendjes-maken uit de MySpace-wereld. Filmpjes, prentjes, chatbox-achtige walls en twitter-achtige wall-to-walls. Eigenlijk hoeft het dus niet te verwonderen dat het wat te veel is voor wie er nieuw mee in aanraking komt. En dan heb ik het nog niet gehad over wat Facebook voor mij net hét meest interessant maakt: de applicaties. Je installeert ze op je profielpagina waarna ze gebruikmaken van je vriendjes- of persoonlijke informatie om iets mee te doen. Zo heb ik geleerd dat ik de moves heb van een cha-cha danser (”Jeroen is one hot firecracker. You’ve got a vibrant and flirtatious style that keeps you zesty and fun. You’re not afraid to get up close and personal with whomever your partner happens to be.”). Verder heb ik een Dreamy Smile (”You are a dreamer and are often off in your own happy world of unicorns, rainbows, and shooting stars. You have big plans for life but sometimes your head can get stuck in the clouds. With a sweet, gentle disposition, you are easygoing and well liked by others. You are also quite creative, romantic, and an idealist.”). Ik zou een engelenhartje hebben (”You fall in love quickly and easily.You give so much in a relationship, and you don’t expect much in return. You love always seeing your lover and you just love them as they are.You have a huge desire to whomever you love and you stay in love forever”). En ik trouw binnen 5 jaar (”You will meet a very special person at the place you work. You will fall in love and end up spending the rest of your life with them. You both will be intelligent and goal oriented, and that will pass on to your kids.”)! Enkele applicaties die nog tot de verbeelding spreken zijn: What fruit are you? Are you a great lover? What does your birth date mean? & What is Your Booze IQ? Alleen spijtig dat je voordat je het antwoord krijgt op elk van die diepfilosofische vragen een aantal van je Facebook-vriendjes moet spammen. Maar ik voel het al: 2008 wordt het jaar dat ik mezelf zal leren kennen door al deze apps. De Flair en Feeling zijn eveneens gewaarschuwd: uw lezerspubliek gaat zich de komende tijd kostelijk amuseren…

Mijn Facebook-pagina: http://www.facebook.com/profile.php?id=586167717

De britse romantiek viert hoogtij op de Golden Globes. Atonement, de verfilming van een historisch liefdesverhaal, ging met de hoofdprijs naar huis.

Vooral muziek, beeldvorming en acteerprestaties lijken erg goed te zitten. Om nog maar te zwijgen over de historische scènes en de kostuums…

Het is een reflex. Het ontvluchten van alles wat me aan haar herinnert of kan herinneren. Weg dus van alles wat van ver of dichtbij naar haar ruikt, haar stempel draagt of ooit in haar handen heeft gewiegd. En dus luister ik weer naar een andere radiozender. Een zender waarbij ze niet naast, voor of achter me zat. Andere muziekjes, andere sfeer en andere radiostemmen. En dus draag ik opnieuw een ander parfum. Een andere geur dan degene die samen met haar parfum een dromerig boeket vormde. En dus leg ik andere routes af. Met de fiets rondcruisen langs andere wegen en straten. Meer te voet. Verder weg met de wagen. En dus kies ik andere uitgaansgelegenheden. Meer dansen, funkier loungestekjes opzoeken. En dus ga ik voor het versterken van nieuwe banden. Mensen die al langer in mijn gsm, Messenger en adresboek staan. En nooit de aandacht kregen die ze verdienden.

Het wordt een klassieker, als het dat nog niet was. Het mokkameisje stond gisterenavond voor de deur met een goede vriend. De manier waarop ze het eerst kauwt en dan uitspreekt. Het zegt genoeg. Te veel. Mijn maag keert van alle zoetigheid. Of net niet. Terwijl het toppunt van zoetigheid voor me staat, blijkt het niet voor mij te zijn. Als een dessertbuffet waar je verwachtingsvol enkel vanachter een raam naar mag staan kijken. Weer te stil geweest waarschijnlijk. Liefde is blind zegt men. Maar doof zeker en vast niet. Ik hoop altijd dat je liefde voelt. Dat de vlinders die je zelf voelt hard genoeg hun vleugels uitslaan om hun golfbewegingen tot bij de ander te laten raken. Maar niet dus. Al de gevoelens van de laatste dagen blijken vriendschap geweest te zijn. Een Love Actually scène. Vriend en vriendin trouwen. Andere vriend is cameraman van dienst bij het huwelijk. Blijkt dat de ruwe opnamen vooral beelden van de bruid bevatten. Pure beeldvorming. Dicht ingezoomd en vooral beelden van fonkelende, verliefde ogen en blikkend blozen. Ontdekt door de bruid, maar te laat. Of net niet. Vreemd hoe je zelf iets kan voelen dat door anderen totaal niet aangevoeld wordt. Alsof ik van de vrieskou in een verwarmd café ben gerend. Overvol en een bril die aandampt. Ik zet mijn bril af en voel me hulpeloos. Alleen wat vage verschijningen. En tegelijk beginnen die je met vragen en kreten aan te spreken. Zelf pure wanhoop en het gevoel dat de zwakte van je afstraalt terwijl de anderen even enthousiast als altijd je echte ik zien. Maar hoe doe je dat? Iets uitstralen dat je niet bent? Niet dat je het in andere situaties niet kan zijn. Maar nu even niet. Kansen krijgen om in verschillende situaties anders te reageren. Anders te zijn. Stil, verlegen maar gevoelig en hopeloos verliefd in het begin. Later anders. Of net niet.