wolkjes.
Een constante adrenalinestroom. De prettige zenuwen die door mijn aderen gieren. Een constant prikkelhoogtepunt. Sinds ik vorige week de Brusselse horeca heb verkend met het meisje van de helpdesk is het weer van dattum. Als vanzelf lijkt de wereld rondom me op te klaren. Plots wordt alles duidelijk, komt alles goed. De wolken die rondom me voor onduidelijkheid zorgden zijn gereduceerd tot wolkjes waar ik me op voortbeweeg. Alles wat ik van haar krijg, bewaar ik. Sms’jes en chat-berichtjes vinden hun plaats op de harde schijf. Terwijl mijn eigen, interne hersencapaciteit alle moeite heeft om elke glimp van haar, elk moment met haar, detaillistisch weg te schrijven. Overladen van een gelukzalig gemoed waar een fatalistisch randje aanrafelt. Genietend van elk moment.