T-shirts die je enkel per twee kan verkrijgen. Hoe verder van elkaar verwijderd hoe minder hartjes er branden op de kledij. Maar hoe dichter je bij elkaar komt, hoe levendiger de shirts worden. Opgepast, wel enkel voor met Valentijn, en dan nog: enkel voor geeks!
Louis Tobback over het hoofddoekenverbod, dat in Antwerpen uitgevonden zou zijn om vervolgens te exporteren naar Gent en Lier:
“Dat heeft me trouwens niet echt verbaasd. In Antwerpen staan ze zelden of nooit stil bij de impact die hun beslissingen hebben op pakweg Gent, Lier of Leuven. Voor het Antwerpse stadsbestuur is Leuven net hetzelfde als Zimbabwe.”
En dan?
Enige nadeel van een dagje optrekken met toppy fotografen? Dat je uiteraard al wel eens op foto verschijnt. Al is het natuurlijk altijd leuk om ook eens kwalitatief ‘in the picture’ te staan. En in navolging van Rik Torfs ben ook ik nu vereeuwigd door Artur.
Doet me er trouwens aan denken dat ik zelf ook weer wat meer tijd moet maken om te fotograferen. Vooral portretten zijn niet makkelijk en vragen veel moed. Dringend dus de durf vinden om hier en daar eens een portret te schieten…
Het interieur in dit clipje (Colbie Caillat met Bubbly) zie ik helemaal zitten: de fijnere tinten en af en toe wat scherpere, accentuerende kleuren. Maar vooral een rustgevende omgeving.
Oh ja, en de muziek mag er ook best wezen natuurlijk…
Een constante adrenalinestroom. De prettige zenuwen die door mijn aderen gieren. Een constant prikkelhoogtepunt. Sinds ik vorige week de Brusselse horeca heb verkend met het meisje van de helpdesk is het weer van dattum. Als vanzelf lijkt de wereld rondom me op te klaren. Plots wordt alles duidelijk, komt alles goed. De wolken die rondom me voor onduidelijkheid zorgden zijn gereduceerd tot wolkjes waar ik me op voortbeweeg. Alles wat ik van haar krijg, bewaar ik. Sms’jes en chat-berichtjes vinden hun plaats op de harde schijf. Terwijl mijn eigen, interne hersencapaciteit alle moeite heeft om elke glimp van haar, elk moment met haar, detaillistisch weg te schrijven. Overladen van een gelukzalig gemoed waar een fatalistisch randje aanrafelt. Genietend van elk moment.
Sprookjes zijn weer helemaal in. Zo zal binnenkort Penelope in de bioscoop te zien zijn.
Op de BBC loopt dan weer Fairy Tales. Dringend tijd dat ze bij de vrt Kulderzipken van KETNET naar één upgraden…
Binnenkort een bedrijfsfeestje. Met waarschijnlijk weer de nodige dranken die vloeien en hapjes die rondgedragen worden. En zoals gebruikelijk ook weer rond een thema, dit keer ‘Havana’. En daar hoort zelfs een special guest bij (ik wist niet dat die aangekondigd werden?!). Al bij al een erg mooie naam. Buscemi zal wat muziekjes door elkaar komen draaien. De man heeft uiteraard de noodzakelijke mixing-skills, maar weet daar op tijd en stond ook nog wat live muzikanten tussen te mengen. De MySpace-pagina is uiteraard een mooie inleiding tot het muzikale weerwerk. Maar beter is dat zijn radioprogramma vanop fm brussel via het net na te beluisteren is. Dans-achtig, loungy en heerlijk relaxing ritmes. Swingen dat dat daar gaat doen…
Valentijn komt er weer aan (bweik!), maar om het leed wat te verzachten is er dit jaar de roze iPod nano.
Gisteren een mooie uitstap gedaan. Artur slaagde erin om een hele batterij aan fotografieliefhebbers naar de expositie te krijgen die ze al lang hadden willen zien. Dankzij een geregelde toestemming mocht de groep zelfs -heel exclusief- met het fototoestel in de hand het Fotomuseum betreden. En zo was het heerlijk vertoeven bij het fotografische vernuft van Stephan Vanfleteren. Er werd al eens gepraat over favorieten tussen de foto’s. Ook over de technische kant van bepaalde beelden werd regelmatig een boompje opgezet. En hier en daar kwam zelfs een anekdote opgeborreld uit de wereld van de fotoredactie van het vlaamse dagblad. Altijd leuk om bekende gezichten terug te zien of nieuwe te ontdekken.
En om af te sluiten nog even mijn 3 favoriete foto’s die op de tentoonstelling te zien waren:
1) Een pakkend portret uit de reeks Poverty in Belgium. Eerst de foto bekijken en dan nadenken… Wat trok het eerst uw aandacht: het kleine katje of het been dat tegen de kast leunt?
2) De signaalgever uit de reeks Flandriens. Lachen met den Unic en KB, ‘t is niet schoon. Maar wel Vlaanderen zoals het is (of toch zeker geweest is).
3) Een single shot dat bij mij nostalgie en filmische gedachten oproept.
En als u er net als mij niet genoeg van krijgt, is grasduinen in het adembenemende online portfolio aangeraden.
Sheryl Crow in een jasje van wereldmuziek: Love is Free!