mokkameisje.
Het is de eerste dag van de week dat ik de middag vier zonder het mokkameisje. Met de koffiekleurige rok die plooit zoals alleen haar rokje dat kan. Het vestje erboven als een vers toefje romige melk dat rond haar lippen is blijven genieten. Maar vandaag dus zonder dit alles. Ook niet de fluogroene rolkraag die zo mooi afsteekt met de wand van het café’tje waar ik de laatste dagen haar oogwit mocht zien dansen. En ook de hoge laarsjes die haar benen opwarmen tot net onder het rokje zijn er vandaag dus niet. Ze waren er in elk geval niet vóór de middag. Het lijkt wel een eeuwigheid tot vanavond. Geen klassiek weekendavondje. Wel een klassevol avondje uit met het mokkameisje. We spraken gisteren nog af om de overdosis cafeïne wat af te remmen. En dus werd het niet samen optrekken deze voormiddag, maar wel pas vanavond. Dat ze niet het meisje op het witte paard wilde zijn voegde ze er in één adem aan toe. Dat ik ook niet op het eerste passerende paard stap. Zelfs niet als het wit ziet en er toevallig ook nog eens een mokkameisje op zit. En dat ik minstens een rijbewijs zou vragen. Of hoe noem je dat als een ruiter zijn paard onder controle heeft? Maar dat ze sinds onze eerste ontmoeting wel wilde leren paardrijden. En ongelooflijk uitkeek naar een wit paard. Enkel wat woorden die verwezen naar kinderlijke fantasie ontsnapten aan mijn mond. Het vermogen om prins en prinses te spelen met alleen de manen van een omgekeerde borstel en het torenkamertje bij ons thuis. Vanavond ruilen we dus de ondergaande winterzon in voor een lege knuffelbank met een dekentje. Om dan samen te kijken naar romantische verhaallijnen die vanop een schijfje de woonkamer en ons daily life verlichten. Op zo’n televisiescherm dat de konijnen in een stropersbos zou wegjagen en de kat uit haar soezelige, eeuwigdurende slaap houdt. En tot dan staar ik in een kopje. Een kopje koffie met daarop een toefje slagroom. Daarnaast een schaaltje met daarin een ijsbolletje mokka afgewerkt met chocoladesaus. Tegen dat het ijs gesmolten is, maak ik tijd voor een ontspannend bad met plantenextractodeur. Verzwolgen door de ontspannende geur zal ik met rimpelvelletje nét op tijd uit de kuip opduiken. Klaar voor mijn eerste avondje uit met het mokkameisje.