ikke.

Gepost door meneertje Confituur op 27/12/2007 | real life

Het is vreemd. Op momenten dat ik nood heb aan de grote gevoelens als liefde en affectie kan ik er maar niet genoeg van krijgen. De aandacht eis ik dan volledig op of ik haal het gewoon waar ik het krijgen kan op dat moment. De sms-misvorming zoals je die bij de jeugd van tegenwoordig ook in overvloed terugvindt. Actie en reactie. Onmiddellijk en absoluut. Een vraag, gevoelen dat via de masten naar mijn correspondent zweeft. Mijn hart gaat dan een versnelling hoger om niet op te houden tot ik een antwoord door de hemel heb zien teruggolven. Liefst nog kort en krachtig. Maar evengoed is het als elke lettergreep gewikt en gewogen werd, drie keer door de mond walste en meer dan één hersenflits veroorzaakte voor hij deel ging uitmaken van een uitgekiend, lyrisch sms’je. Op korte afstand heb ik in zo’n bui zoveel goesting om mijn hoofd op haar schouder te laten rusten of om mijn handen zacht te verliezen in haar piekende haar. Maar op zo’n moment weet ik me dan toch net te bedwingen. Want je beseft hoe enorm egoïstisch het uiteraard is. Ik hoef maar even na te denken om mezelf momenten voor de geest te halen waarop ik er allemaal lak aan heb. Aan vrolijk antwoorden als ik op een oersaai of superdruk moment een vrolijk, vragend berichtje hoor ringtonen. Aan bemoederend troosten via de gsm-mast als ik zelf in een vreugdetop van het leven zweef. Of aan het liefdevol aanbieden van een schouder of dromerig in iemands ogen terugkijken wanneer je het zelf even niet ziet zitten. Evenveel lak aan dit alles als aan een gemaakte 10… 9… 8… Nieuwjaarsnacht. Feestjes zijn leuk, als ik er meer kan doen dan mijn verstand op nul zetten. Als er showgehalte is, maar evengoed een dieper gesprek. Als het maar niet moet. En niet in scène gezet lijkt. Als een slechtopgenomen reality show. Ik ben er eentje dat eerder gaat voor de één-op-één. Converseren met meer dan één persoon tegelijk vind ik op zijn minst verwarrend. Dan wordt de rest al snel wazig oppervlakkig en gaat mijn focus naar elk detail van de persoon die over me zit. Niet dat de anderen me op dat moment niet interesseren. Ik wil gaan voor perfect. En met aandacht voor meerderen wordt dat almaar moeilijker. Want hoe kan je aandacht verdelen zonder voor the one te gaan? En toch merkt mijn oog en hart meer en meer dat het maar beperkt geapprecieerd wordt. Iedereen lijkt een ik’je te hebben dat stilletjes toch wel voor de aandacht gaat. Minder dan alle aandacht, maar toch genoeg om het groepsgevoel te voelen groeien. De mindere aandacht van meerderen lijkt meer waard dan veel aandacht van één iemand als het niet komt vanop het witte paard. En dus heb ik alvast één voornemen voor 2008 waar ik behoorlijk wat werk mee zal hebben. Mijn aandacht voor details moet naar beneden en ik moet dringend minder impulsen opvangen wanneer ik in groep ben. Aandacht verdelen en meer afstemmen op gemoed en interesses van anderen zonder er te hard in op te gaan. Op zo’n momenten laat ik me immers veel te veel meeslepen en vlieg veel te dicht bij de zon wanneer iemand me met positieve gevoelens oplaadt. Maar ik wordt ook oprecht weemoedig en treur mee met iemand die wat down is. Alsof de energie van mezelf wordt overgeheveld naar degene die ik ondertussen moed inspreek en probeer er bovenop te helpen. Of moet ik meer gaan voor één-op-één conversaties maar dan mooi verdeeld over iedereen wanneer er wat meer volk is? Iets om vanavond in de groep te werpen: tussen mij, het mokkameisje en mijn stille getuige.