mokkashake.
Koud buiten. Veel wind en nattigheid die je koelweg in het gezicht mept. Zo koud dat de kleinste warmtebron lichaam en geest al in vuur doet ontvlammen. En dat was nog maar in afwachting van haar zoetgekruide enthousiasme. De kachel net een graadje hoger dan noodzakelijk. Alsof de natuur de verspilling hoorde wegtikken langs de stenen schoorsteen, gierde de wind nog net een versnelling hoger langs ramen en deuren. De deurbel die haar toon er bovenop gooit. Niet zo’n dringende, dubbele indringerige gong van chirojongeren op het verkooppad. Wel het zangerige, beheerste toontje dat zich vanuit een vinger van het mokkameisje rechtstreeks in mijn oorschelp nestelde. Anders durfde ik het aantal traptreden naar de voordeur nog wel eens tellen. Niet op, maar af. Dit keer had ik daar zeker geen tijd voor. Ze stond al door het zijraampje binnen te loeren met die verleidelijke kijkers van haar. Een droge handdoek mee, een uitgerafelde vod op de tegels en dan het hout van de deur dat met krachtige beweging wijkt voor de natuurelementen. Tot zij de hal vult. Dit keer in een outfit met weekendallures. Wienercaffee in plaats van de mokkakant die ik al van haar gezien heb. Enkel de groene rolkraag herken ik nog en de uitstraling die van haar gezicht en houding mijn richting uitkomt. Al is het het plastiek zakje, dat ze speels van haar rechter- naar de linkerhand beweegt, dat na het blije weerzien met alle aandacht gaat lopen…