Archive for December, 2007

X.

Posted by meneertje Confituur on Dec 30 2007 | real life

Gisterenavond een Bart Somers’ke gedaan. “Ge bedoelt zo veel verschillende dingen tegelijk leiden, veel mensen toespreken en staatsbelangrijke zaken bespreken?” Nee, ik bedoel alleen naar de cinema gaan. Want zoals het in een standaard weekendkrant te lezen was, ging deze toppoliticus de avond voor de verkiezingen alleen naar de bioscoop. Ik had er gisteren ook even genoeg van en dus hoopte ik me te verliezen in de anonimiteit van een overvolle filmzaal. In deze koude eindejaarstijden kan het niet anders of het goedkope Bridget Jones gevoel bekruipt je. En dan valt het nog mee dat er geen mannelijke variant bestaat van deze hopeloze vrijgezellige meid. Of vergis ik mij? Na een dagje shoppen heb je wel even voldoende gelukzalige koppeltjes gezien. Als het even meezit blokkeren ze maar met z’n tweetjes een deel van de wandelgangen in het shoppingcenter. Als het tegenzit hangen daar uitpuilende cadeauzakken tussen. Soms joelen er nog wat kinderen van alle leeftijden rond die de grootouders dan weer weten te entertainen. En dus nam ik me voor om ’s avonds de ultieme wraak te nemen als ‘happy single’. Me een zitje kopen in het midden van een reeds overvolle zaal. En dan (nét voor de film aanvangt) me die plaats toeëigenen. Want meestal laat men -zelfs met genummerde plaatsen- in het midden nog één plaatsje vrij. Slimme koppels voorzien zich zo van hun eigen persoonlijke vestiaire en hopen meteen op wat privacy, van gevulde cinemastoel en popcorn-knisperende buur gescheiden. Maar die snode plannen zou ik als enkeltje vanavond dus wel net even in de war sturen. Mooeehahaaa! Reeds een uur op voorhand moest ik me bedwingen om niet mijn zorromaskertje voor te binden. Nog even de begintune van Ghooost-buuusters! meegepikt en dan met Born to be wild door de autoluidsprekers de straat uit. Tussen thuishaven en Metropolis kon ik ook al één heldendaad verrichten. Een oudje dat net voor mijn bumper wilde oversteken spaarde ik door wat af te remmen en van haar gezwindheid te genieten. Maar veel tijd om daarover na te mijmeren had ik niet. De betaalautomaat en die ene vrije zetel riepen. Vlot beweeg ik me naar mijn mooie plaatsje. Met een smile even wachten tot meneer de jassen en handtas van de zetel haalt. Meneer blijkt zelfs een bekende GUNK-gamer te zijn. Met een blonde deerne naast zich die het waarschijnlijk niet van tactisch inzicht moet hebben, maar ongetwijfeld wel voor een spelletje te vinden is. Tijdens de film kreeg meneer X een handmassage. Dat is tenminste hetgeen ik vermoed dat het was. Maar ik mag niet klagen. De handjes bleven in de lucht en buiten af en toe een goedkeurend kreuntje in mijn linkeroor heb ik van het gerenommeerde THX-geluid kunnen genieten. Genieten van dé vlaamse bioscoophit van 2007. Eén die in 2008 ongetwijfeld ook een schot in de roos van de dvd-verkoop zal zijn. Als u Ben X nog niet gezien hebt, moet u dat onverwijld op het lijstje met goede voornemens voor het nieuwe jaar zetten. Genoten van de film, met tranen in de ogen een cola’tje gaan nuttigen op de schoot van één van de elfjes in de enige echte Coca Cola Christmas truck. Om dan uit te bollen in de tropische salsageluiden van Axxes. Gini op de toog en mezelf rechtophoudend tegen een verdwaalde kruk. Wachtend op iemand die me de dansvloer optrekt en de zotste niet-salsa van mijn leven uit onze benen te schudden. Of toch maar niet. Voluit kiezen voor de pure, onvervalste Bridget. Terug naar huis, hetzelfde oude dametje van daarstraks ontwijkend. Dit keer op pad met een mannelijke metgezel die zelfs nog vlotter te been bleek. Uitgezakt met een zakje crispy mmm&M’s in de zetel, thuis voor de buis. Om na wat gezap te switchen naar romantische radio. Beseffend dat ik in het vervolg echt wel mijn zorromaskertje moet thuislaten wanneer ik er op uit trek… en dringend nood heb aan avontuur met z’n tweetjes.

2 comments for now

nieuwe schoenen, schoenen.

Posted by meneertje Confituur on Dec 29 2007 | real life


Hey, I put some new shoes on
And suddenly everything is right
I said, hey, I put some new shoes on and everybody’s smiling
It’s so inviting
Oh, short on money
But long on time
Slowly strolling in the sweet sunshine
And I’m running late
And I don’t need an excuse
‘Cause I’m wearing my brand new shoes

converse.jpg
lecoqsportif.jpg

Deze zijn volgens mij op-en-top mee met de nieuwste trends op fashiongebied. Vooral zwart-wit dus, maar niet het egale wit of zwart. Wel alle tinten daartussen. De combinatie van motieven op een lappendeken van materialen. En natuurlijk keihard gemerkt: de All Star HB Hi uit de ‘Chuck Taylor’-reeks van Converse en de Bordeaux Low (Men) White van le coq sportif.

4 comments for now

realiteit.

Posted by meneertje Confituur on Dec 28 2007 | real life

Lucky Luke uit de Outback heeft de vrouw van zijn leven gevonden. En dankzij het puike knip-en-plakwerk van de televisiemakers bleef het ook in de finale aflevering tot op het eind twijfelen en nagelbijten. Terwijl Tine zich al lebberend een plaatsje naar de top leek te banen, moest Isabel de duimen leggen. Althans wanneer het op flirten aankwam. Isabel was het stilste meisje van de groep. Waar je je niet te veel bij moet voorstellen wanneer een groep kibbelende vrouwen in een andere biotoop wordt gedropt dan die waar ze zich het meest in thuis voelen. Outback Luke kreeg kansen in overvloed om de dames van spinnen, krokodillen, muggen en ander veelpotigs te redden. Maar Isabel wist zich als het sympathieke buurmeisje onopvallend overal tussendoor te bewegen, op hoge hakken en met pikante lingerie waar de wilde beesten ongetwijfeld door werden afgeschrikt. Meest romantische momenten tussen haar en Luke waren die waarin ze schoongeschrobd werd door de Australiër in een tobbe met ijskoud water. In the city kreeg ze dan weer een uitje met haar droomman cadeau. Als in een verloren gelopen Lost in Translation scène kusten ze elkaar daar in een wat verbleekt café met woonkamerinterieur. En toch werd ik tot op het laatste moment in de waan gehouden dat het Tine zou zijn waar hij elke dag avontuurtjes mee zou gaan beleven. Deze Inspecteur bij de politie getuigde voortdurend van liefde op het eerste gezicht. Ze leek er ook geen graten in te zien om haar job in België achter te laten en ze enkel nog te beleven tijdens spelletjes in de slaapkamer met handboeien en politie-uniform. Tijdens de opnames had ze een hele tijd in een Australisch ziekenhuis moeten verblijven om een vieze beenontsteking te bezweren. Terwijl de andere meisjes er alleen maar een goedverzonnen tactiek in zagen om Luke voor zich te winnen, leek het uiteindelijk toch in haar nadeel te hebben gespeeld. Maar ze wuifde haar liefde op het eerste gezicht uit en wenste hem en zijn nieuwe vriendinnetje een mooi vervolgverhaal toe. Zowaar een eind om een traantje bij weg te pinken. Ook de Expeditie van Mr Robinson was deze week aan zijn laatste aftelrijmpje toe. De misleiding scheerde ook bij deze reality weer hoge toppen. Muriel had eerder al complotten geïntroduceerd op het eiland, zo hadden we dat allemaal met eigen ogen gezien. Ze werd dan ook voortdurend geportretteerd als de vrouwelijke duivel en toch bleek zij uiteindelijk de uitverkorene om nog een laatste kans te krijgen en naar de halve finale te gaan. Door stemming van haar metgezellen en terwijl ze net daarvoor nog één van haar mede-eilandbewoners een serieuse krab (zoals in ’ik krab u met mijn nagels en snoep u tegelijk nog een stem af’ en dus niet zoals in ‘mmm, wat een lekkere krab komt er hier voorbijgerend’) had cadeau gedaan. Voor de rest konden er nog maar weinig verrassingen vanaf. In de laatste rechte lijn werd de eeuwige tweede, Willem, nog even een lesje bijgebracht. Dat hij altijd eerlijk moest zijn en dus ook wanneer je het hebt over iemand terwijl die erbij zit. Het ging er eigenlijk alleen maar over of hij nu beste maatjes was met Lieke of met Vinni. Eerst was het Lieke, oog-in-oog met Vinni koos hij plots kant voor Vinni om uiteindelijk bij het laatste kampvuur zich opnieuw te kunnen verzoenen met Lieke. Wijze lessen voor de oudste der familie Robinson. En voor ze hun ode aan ‘t Eiland samen bezongen en hun tocht terug naar huis inzetten, mocht Vinni nog even zijn winnaarsrol helemaal waarmaken. Om zo alle overblijvende Nederlanders uit het programma met lege handjes achter te laten. En zelf terug naar België te vertrekken met 50000 neuro’s voor een trouwfeest en ongetwijfeld ook een klein deeltje voor de Cliniclowns die hij kende via zijn goede vriend Peter Lorridon. Deze man is klaar voor het BV-schap. En nu bereid ik me voor op een nieuwe reeks van Wie is… de Mol?, vanaf donderdag 3 januari 2008 op Nederland 1.

no comments for now

ikke.

Posted by meneertje Confituur on Dec 27 2007 | real life

Het is vreemd. Op momenten dat ik nood heb aan de grote gevoelens als liefde en affectie kan ik er maar niet genoeg van krijgen. De aandacht eis ik dan volledig op of ik haal het gewoon waar ik het krijgen kan op dat moment. De sms-misvorming zoals je die bij de jeugd van tegenwoordig ook in overvloed terugvindt. Actie en reactie. Onmiddellijk en absoluut. Een vraag, gevoelen dat via de masten naar mijn correspondent zweeft. Mijn hart gaat dan een versnelling hoger om niet op te houden tot ik een antwoord door de hemel heb zien teruggolven. Liefst nog kort en krachtig. Maar evengoed is het als elke lettergreep gewikt en gewogen werd, drie keer door de mond walste en meer dan één hersenflits veroorzaakte voor hij deel ging uitmaken van een uitgekiend, lyrisch sms’je. Op korte afstand heb ik in zo’n bui zoveel goesting om mijn hoofd op haar schouder te laten rusten of om mijn handen zacht te verliezen in haar piekende haar. Maar op zo’n moment weet ik me dan toch net te bedwingen. Want je beseft hoe enorm egoïstisch het uiteraard is. Ik hoef maar even na te denken om mezelf momenten voor de geest te halen waarop ik er allemaal lak aan heb. Aan vrolijk antwoorden als ik op een oersaai of superdruk moment een vrolijk, vragend berichtje hoor ringtonen. Aan bemoederend troosten via de gsm-mast als ik zelf in een vreugdetop van het leven zweef. Of aan het liefdevol aanbieden van een schouder of dromerig in iemands ogen terugkijken wanneer je het zelf even niet ziet zitten. Evenveel lak aan dit alles als aan een gemaakte 10… 9… 8… Nieuwjaarsnacht. Feestjes zijn leuk, als ik er meer kan doen dan mijn verstand op nul zetten. Als er showgehalte is, maar evengoed een dieper gesprek. Als het maar niet moet. En niet in scène gezet lijkt. Als een slechtopgenomen reality show. Ik ben er eentje dat eerder gaat voor de één-op-één. Converseren met meer dan één persoon tegelijk vind ik op zijn minst verwarrend. Dan wordt de rest al snel wazig oppervlakkig en gaat mijn focus naar elk detail van de persoon die over me zit. Niet dat de anderen me op dat moment niet interesseren. Ik wil gaan voor perfect. En met aandacht voor meerderen wordt dat almaar moeilijker. Want hoe kan je aandacht verdelen zonder voor the one te gaan? En toch merkt mijn oog en hart meer en meer dat het maar beperkt geapprecieerd wordt. Iedereen lijkt een ik’je te hebben dat stilletjes toch wel voor de aandacht gaat. Minder dan alle aandacht, maar toch genoeg om het groepsgevoel te voelen groeien. De mindere aandacht van meerderen lijkt meer waard dan veel aandacht van één iemand als het niet komt vanop het witte paard. En dus heb ik alvast één voornemen voor 2008 waar ik behoorlijk wat werk mee zal hebben. Mijn aandacht voor details moet naar beneden en ik moet dringend minder impulsen opvangen wanneer ik in groep ben. Aandacht verdelen en meer afstemmen op gemoed en interesses van anderen zonder er te hard in op te gaan. Op zo’n momenten laat ik me immers veel te veel meeslepen en vlieg veel te dicht bij de zon wanneer iemand me met positieve gevoelens oplaadt. Maar ik wordt ook oprecht weemoedig en treur mee met iemand die wat down is. Alsof de energie van mezelf wordt overgeheveld naar degene die ik ondertussen moed inspreek en probeer er bovenop te helpen. Of moet ik meer gaan voor één-op-één conversaties maar dan mooi verdeeld over iedereen wanneer er wat meer volk is? Iets om vanavond in de groep te werpen: tussen mij, het mokkameisje en mijn stille getuige.

no comments for now

knabbel en babbel.

Posted by meneertje Confituur on Dec 26 2007 | real life

Dit jaar geen Rolls-Royce underwear onder de O Denneboom. Je weet wel, van die cadeau’tjes die leuk zijn om krijgen en waar op menig feestje ook al eens mee gelachen kán worden. De traditionele dvd is al grijsgedraaid tijdens mijn eerste vrije dagen om dan weer snel met een kerstpapiertje te zijn omwikkeld. De cd’s zijn verruild voor digitale deuntjes op een REDdend mp3-spelertje met appelnasmaak. Om dan te eindigen met het enige pakje dat er nog ligt. Onaangeroerd. Ritselend. Wat doet vermoeden dat het wel iets kleiner zal zijn dan de verpakking ons wijs moet maken. En zo vlieg je opeens vol goede voornemens in een gloednieuwe hobby. Het ene stukje na het andere vindt zijn plaats in een grappige puzzelplaat van 1000 stukjes. Mijn hoofd zou er vroeger van getold hebben. Zoveel verschillende kantjes die maar op één manier passen. Maar nu lijkt het plotseling in het verlengde te liggen van mijn alledaagse leven. Stilaan lijkt alles in zijn plooi te vallen. Met mijn mokkameisje dat me meetroont van het ene avontuur naar het andere. Allemaal wereldse dingen waarvan ik tot kort het bestaan zelfs niet kon vermoeden. En na duizend-en-één-min-duizend-nacht heb ik een nieuw thuis gevonden bij het meest coole meisje dat ik tot nu toe ontmoet heb. Vergeef mij de opvallende overdrijving. Natuurlijk was er ooit al het meisje met de sneeuwwitte fuck me botjes dat van mijn hersenbanen een heuse kermisattractie wist te maken. Met haar verhalen en dromerijen bracht ze na mijn hoofd ook mijn hart op hol, tot het loeihard tegen de binnenkant van mijn borstkas tot stilstand kwam. Nu klopt het weer wat kalmer en pompt ook weer bloed tot onder mijn hersenpan. Net op tijd om te beseffen dat het meisje dat ik nog maar drie dagen ken wel eens mijn volgende stille getuige zou kunnen zijn. En dat ik de hare wil zijn. Haar medische achtergrond doet me nog wat vrezen voor een heel precieze dissectie van mijn gevoelige, holle liefdesspier op het eind. En toch doen de ervaringen van tijdens die enkele momenten van samenzijn me hopen. Vanuit de kussens de tuin instaren. Naar de kerstsparren. En de notelaar van waaruit twee eekhoorns de begane grond gadeslaan. Na een knabbel en wat heen-en-weer een andere boom inzwieren om uiteindelijk tussen een bedouwd struikgewas te verdwijnen. Alsof ook dat moment weer een puzzelstukje was. Het juiste moment, de juiste plaats en hup: up to the next. Het volgende, verrassende. Want hoewel ze op het eerste zicht al lang de rust en continuïteit gevonden heeft in haar eigen leventje, heeft ze me tot nu toe al meermaals vol verbazing, verdwazing en verstomming haar zien aanstaren. Wat ze dan weer net leuk lijkt te vinden. Vooral om dan over mijn kin te kunnen wrijven. Mijn mond sluitend en dan het betere neuze neuze van de eskimo’s nog wat te perfectioneren. En ik ben er van overtuigd dat we de Inuiten, met hun poezelige neusje, de volgende dagen nog een serieus poepje zullen laten ruiken op dit vlak.

no comments for now

als vermoord.

Posted by meneertje Confituur on Dec 24 2007 | real life

Gisterenavond trok ik er weer met het mokkameisje op uit. Dit keer niet omdat het ondertussen al een gewoonte is. Ook om de vakantie te vieren. Samen ‘t Stad door. Ik op het zadel en zij bovenop een kussentje erachter. De lichtjes van de Schelde flitsen voorbij. Kerstmannen kijken als betrapt van aan de gevels naar beneden. Met haar ogen dicht en de armen om me heen stuurt ze me als een gevoelige gps naar onze eindbestemming voor vanavond. Een statig herenhuis in de stationsbuurt waarrond langs alle kanten open ruimte gaapt. Ze belt aan en meteen gaat de poort naast de voordeur zoemend omhoog. De fiets beland in een krakkemikkerig fietsenrekje waarin al een drietal gele exemplaren staan te blinken. Bovenaan de trap lonkt één gigantische lege etage. Betonmuren en ook het plafond en de vloer zijn kaal, koel beton. En toch is de ruimte gezellig. Niet in het minst door de heerlijke warmtevloed die er hangt. Dat is de reden waarom tussen de ruimte en de haltrap een dikke, glazen deur prijkt. Een statige klassieke bank, waar ongetwijfeld geschiedenis aan vastkleeft, staat voor de linkse muur. Die is witgekalkt en voorzien van een zwarte schildering zoals ik die alleen nog maar op de onderrug van het mokkameisje gezien heb. Het rode velours van de fauteuil lijkt mee deel van de roos die in zwart en rood op de muur uitgeschilderd is. Rechts in de hoek staat een jaren-50-tafeltje en daarboven hangt uitgekiend een modern flatscreen, alsof het tafeltje er de drager van is. In realiteit is het enkel een witglazen vaas met drie bloedrode rozen die haar evenwicht zoekt op het fiftiesplateau. Allemaal schijn, maar wel érg schone schijn. Terwijl ik mijn ogen nog sta uit te kijken loopt het mokkameisje al naar de stapel donsdikke kussens die voor het scherm een eiland vormen. Met een duik wordt ze opgeslokt door de bruine zachtheid. Om snel weer met haar hoofd op te duiken. En ernaast twee eikenbruine ogen. Dit moet het meisje zijn waar ik al zoveel avonturen over had gehoord. “Het leukste meisje dat ze in 2007 nóg beter had leren kennen.” Ik wist al zowat alles over dit meisje, zonder dat ik haar ooit gezien had. Uiteraard had ik haar gezicht al in het fotoalbum van het mokkameisje zien opduiken. Maar op geen enkel plaatje waren haar ogen uitgekomen zoals hier in de schijn van de enorme kandelaar aan het plafond. “Aangename kennismaking” lukt me nog net. Maar mijn uitgestoken hand wordt al snel beantwoord met drie zachtklinkende zoenen. En het mokkameisje stond er al niet meer bij. Ze staart al dromerig naar de dvd’s die in kabbelende rijen de muur rechthouden. Terwijl ik me nog steeds afvraag waarom ik er zo stil bijsta. Als vermoord sta ik te staren in de fonkelende jaarringen die op haar netvlies projecteren. Het moeten de verhalen over haar forensische beroepsactiviteiten zijn die mijn beeld van haar misvormd hebben. Maar niet voor lang meer. Van dit meisje wil ik meer weten. Alles en nog wat. Niet uit de mond van anderen. Maar hier, van haar.

no comments for now

blogawards.

Posted by meneertje Confituur on Dec 21 2007 | linkdump

http://www.bwards.be: men zegge het voort.

2 comments for now

Antwerpen-Berchem.

Posted by meneertje Confituur on Dec 14 2007 | real life

Voorstel van besluit van de districtsraad van 20 december 2007 – Johan Malcorps 
 

    District Berchem. Dienstregeling Berchem Station 

Motivering 

Voorgeschiedenis 

Op 9 december voerde de NMBS een nieuwe dienstregeling in. Het nieuwe uurrooster oogstte al een storm van kritiek.  De invoering leidde tot extra wachttijden en tot overvolle treinen. De logica achter de nieuwe dienstregeling is soms ver zoek. Of men houdt onvoldoende rekening met belangrijke neveneffecten.

Ook voor de bediening van Berchem Station zijn er belangrijke wijzigingen.

De Thalys stopt voortaan niet meer in Antwerpen Berchem, maar in Antwerpen Centraal. Dat is logisch en daar kunnen we ook perfect mee leven.

Veel minder logisch is het feit dat de Amsterdammer niet meer stopt in Berchem Station en dat het aantal directe verbindingen met Brussel minder goed gespreid wordt en is terug gebracht tot 3 per uur. Tussen de trein van bv. 7u.34 en de volgende directe trein van 4 na het uur valt zelfs een vol half uur waarin geen directe trein beschikbaar is, enkel een boemel. In het weekend zijn dat er nog maar twee treinen per uur richting  Brussel waarvan maar één directe. Tenzij je eerst de trein neemt naar Antwerpen Centraal. Ook de kwaliteit van de treinen die nog in Berchem stoppen, gaat er serieus op achteruit.  

Argumentatie 

Berchem Station is van groot belang voor ons district. Er is zwaar geïnvesteerd in de heraanleg van het Edgar Ryckaertplein. We hebben er lang moeten op wachten en het resultaat laat bijzonder veel te wensen over. Maar er werden de nodige inspanningen gedaan. Er is zwaar geïnvesteerd in parkeervoorzieningen voor wagens en fietsen. Zo zal er ook verder geïnvesteerd worden in het station zelf en wat voor ons ook van groot belang is, in een heraanleg van de achterkant van Berchem Station, de Posthoflei en de verbinding Berchem Station – Statiestraat.  

Bovendien is Antwerpen Berchem met 20.000 reizigers per weekdag één van de grootste stations in Vlaanderen. Voor veel mensen uit de rand is Berchem ook beter bereikbaar dan Antwerpen Centraal.  Het afbouwen van de service en bediening in het station is dus absoluut geen goed idee. Straks hebben we in Berchem enkel nog de lasten van een stationsbuurt en niet meer de lusten van een vlotte ontsluiting.  

De NMBS-directie heeft gelukkig voorzien dat er op basis van de klachten van gebruikers of van besturen tegen half januari een evaluatie van het nieuwe spoorboekje komt en eventueel wijzigingen kunnen aangebracht worden aan de dienstregeling. Het lijkt me dan ook een goed idee dat we namens de districtsraad aan de spoordirectie laten weten dat we niet opgezet zijn met de geleidelijke afbouw van de dienstverlening ons station. 

    Besluit

Artikel 1

De districtsraad betreurt de verminderde dienstverlening in Berchem Station en vraagt het bestuur van de NMBS om haar beslissing om minder directe treinen te laten stoppen in Berchem station, te herzien.

Artikel 2

Het districtscollege pleegt hierover overleg met de NMBS-directie en rapporteert hierover op de eerste districtsraad in 2008.

no comments for now

hoogsensitief zeg ik u

Posted by meneertje Confituur on Dec 13 2007 | real life

Veerle Dobbelaere levert deze week in HUMO gewoonweg de handleiding die bij meneertje Confituur hoort…

(…) Misschien moet je op een gegeven moment kunnen denken: ‘Oké, this is as good as it gets.’ Ik moet dat toch een keer doen, neen? (…)

(…) Op momenten dat het heel slecht gaat en ik me rot voel, (…) staat dan een aandachtsmonstertje op, en als dat niet genoeg krijgt, zijn álle middelen goed. (…)

(…) ik voelde weer zo’n onrust opkomen (…) Ik heb efkes geluisterd en gevoeld: hé, maar dit (zoals het nu is) is goed. (…)

(…) Ik wil alles zo graag meteen oplossen, of toch minstens een beetje visionair zijn en weten hoe ik er over vijf jaar voorsta. (…)

(…) Ik wil de-mooiste-wandeling-van-mijn-leven maken, of het-beste-gesprek-aller-tijden voeren. Die honger zit er nog altijd. Die grote goesting in het algemeen. (…)

(…) Veel prikkels nodig hebben, hè, heel veel prikkels (…)

(…) En wat is er dan precies goed en niet goed? (…)

(…) Ik kan iets maar volhouden tot het voor mij op is. (…) nu moet ik stoppen, voordat het routine wordt en ik het een beetje ga uithangen. (…)

(…) Ik heb een enorm empathisch vermogen. Ik kan me goed in anderen inleven, en invoelen wat er met hen aan de hand is. (…) Ik begrijp vaak beter wat iemands probleem is dan hijzelf, en begin dan - meestal ongevraagd - te helpen. Ik voel dat als een soort plicht, omdat ik nu eenmaal dat talent heb, en omdat ik vind dat je een verantwoordelijkheid hebt jegens je talenten. Het probleem is dat ik soms zo intensief bezig was met anderen dat ik geen tijd meer had voor mezelf, en na zo’n vriendschap uitgeput achterbleef. (…)

(…) Wat goed is hè, zo’n bijna dierlijke alertheid voor gevaren, maar het zorgt ook voor extra stress en vermoeidheid en het maakt het moeilijk voor mij om tegen mezelf te kunnen zeggen: oké, rust nu maar. Ik moet iemand echt wel compleet vertrouwen voordat ik dat kan. (…)

(…) Daar krijg ik energie van. Dat is een manier van voor mezelf zorgen, even niet moeten meegaan in een ander. Even kunnen zeggen: dit is helemaal van mij. (…)

1 comment for now

mokkashake.

Posted by meneertje Confituur on Dec 02 2007 | real life

Koud buiten. Veel wind en nattigheid die je koelweg in het gezicht mept. Zo koud dat de kleinste warmtebron lichaam en geest al in vuur doet ontvlammen. En dat was nog maar in afwachting van haar zoetgekruide enthousiasme. De kachel net een graadje hoger dan noodzakelijk. Alsof de natuur de verspilling  hoorde wegtikken langs de stenen schoorsteen, gierde de wind nog net een versnelling hoger langs ramen en deuren. De deurbel die haar toon er bovenop gooit. Niet zo’n dringende, dubbele indringerige gong van chirojongeren op het verkooppad. Wel het zangerige, beheerste toontje dat zich vanuit een vinger van het mokkameisje rechtstreeks in mijn oorschelp nestelde. Anders durfde ik het aantal traptreden naar de voordeur nog wel eens tellen. Niet op, maar af. Dit keer had ik daar zeker geen tijd voor. Ze stond al door het zijraampje binnen te loeren met die verleidelijke kijkers van haar. Een droge handdoek mee, een uitgerafelde vod op de tegels en dan het hout van de deur dat met krachtige beweging wijkt voor de natuurelementen. Tot zij de hal vult. Dit keer in een outfit met weekendallures. Wienercaffee in plaats van de mokkakant die ik al van haar gezien heb. Enkel de groene rolkraag herken ik nog en de uitstraling die van haar gezicht en houding mijn richting uitkomt. Al is het het plastiek zakje, dat ze speels van haar rechter- naar de linkerhand beweegt, dat na het blije weerzien met alle aandacht gaat lopen…

1 comment for now

Next »