Maanlicht.
Het zijn korte dagen tegenwoordig. ‘t Is te zeggen, de donkerte van de dagen is langer dan de helderheid van de nachten. En dus is het cocoonen dat het een lieve lust is. De schelheid van sportzaal of de romantiek van een halfverduisterde dansvloer. Maar ook ontdekkingstochten door nog niet veroverde gezelligheidslocaties. Samen keuvelen met het meisje dat in het maanlicht een wolvenvacht krijgt. Gesprekken voeren tot het eerste dons zich afzet tegen de groeinde vingernagels. Samen haar vriendinnetje uithuwelijken aan de tropenkoning die het zelf nog niet weet. Praat voor de vaak in het gezellige, lichtelijke rouge. Tussen de gezichten van de bekende filmmensen die in grijstinten de nacht inkijken. Sprookjes bij maanlicht die mogen blijven duren. Vriendschap die geruststelt en eigenwaarde versterkt. Proeverijen van pasta, pikant als de gesprekken. Af en toe afdwalend tot het verkeerd is als de russische melk waarin we samen blazen. Waterige kringetjes die opklimmen tegen de randen om net een blik te kunnen werpen op de statige dienster. Geïmporteerd uit een Spaanse arena. Waar ze vanop de eerste rij haar favoriete toreador afleidt met klepperend flamencogestamp. De toog en tafels in een rode gloed dompelend. Tot het maanlicht achter de wolken verdwijnt. En wij het donker opzoeken.