parket.
Zacht en rood. Het dikke tapijt onder mijn zolen. De witte muur tegenover de lift wordt bedekt met een groene fluogloed van de verlichting erboven. Hij kronkelt naar de vestiaire toe. Niet meer dan toonlooswitte historische kapstokken tegen de achterwand. Eén coole en één koele meid achter de toog. Zij reikt haar dikke zwarte mantel aan. Eronder verschijnt een licht kleedje waarvan de spaghettibandjes de armen van de romp scheiden. Ze trekt het witte kant op haar decolleté recht. Ook mijn jas is ondertussen achter de toog beland. Mee aan hetzelfde haakje, zachtjes strelend. Het nummer 88 krijgen we in ruil voor een klein bedrag. Speels schudt ze haar haar, zodat het even haar versierde oorlelletjes onthult om dan decoratief over de bandjes aan haar schouders te vallen. Nog even een schuingerichte blik van haar. De ogen wat vernauwd en twee lachende golfjes aan haar mondhoek. Alsof het flirten van onze jassen aan de kapstok me zekerder maakt, rolt de golf van plezier ook weer in de andere richting. En dan langs de groene wand de enige deur tegemoet. Even openhouden zodat zij de overstap van rood tapijt naar bruin parket kan maken. Vreemd dat ik deze deur nu wel open kan houden. Kracht die blijkbaar terugkomt en in haar kielzog alleen maar toeneemt. Zelfs de pompende beats die ons vanuit de donkerte toewaaien lijken geen impact te hebben. Voor ze mijn trommelvlies bereiken, heeft zij ze al bewerkt tot de ideale soundtrack bij haar verschijning. Met een grootse beweging brengt ze haar rechterwijsvinger naar haar oor -lachend van te luid. Met de andere gemanicuurde hand verleidt ze me om haar verder te volgen -lachend van genot. Heerlijk dicht achter haar. Om niet door de mensenmassa opgeslokt te worden. Om de versmelting met haar niet te doen stollen.