De lift II.
De lift in dus. Samen reiken naar het knopje van verdieping 8. In plaats van het plastic voelen we elkaar. Mijn vinger streelt haar druk op de liftknop. De deuren sluiten zich en de hal glijdt weg. Zachtjes tikken de etages aan ons voorbij. In een oud lettertype wordt er opgeteld. Ze draait de sjaal vanonder haar verblindende ogen weg. Een hoofdbeweging doet het linkereind langs haar arm en dijen wegzakken richting vloer. Terwijl haarlokken genieten van hun herwonnen vrijheid. Ze werpt een korte blik in de reflecterende liftdeuren. Heerlijk warrig ligt het. Zoals uitgewaaid, maar dan vlotter.
Of ik vind dat het opgestoken beter zit. De speld haalde ze in een vloeiende beweging uit haar rechterjaszak. Dezelfde als die waar ze haar sjaal in opborg. Als antwoord op mijn vragende ogen steekt ze de haren vast. Opnieuw vinden haar ogen de weg van de liftreflectie naar de lichtreflectie in mijn ogen. Vragen die ik graag hoor, komen maar zelden voor. Al komt het compliment voor haar losse look er verbazend snel uit. En dus valt de speld even vlot in haar jaszak als de lift naar onze bestemming glijdt. Ze heeft zelfs nog de tijd om haar lippen in te duffelen met een laagje winterwarmte. De kleur is assorti met haar sjaal en tegelijk verrijkt de glinstering de traditionele liftomgeving.
De deuren verdwijnen op het achtste weer in de muur. Het gelige, relaxerende lichtschijnsel dat ik van buiten beneden had gezien. Het verdrijft de tl-passie uit de lift via haar lichte lippen.
Het rode tapijt verzwelgt haar hakjes. Ik loop erachteraan. Snel, om te vermijden dat de lift me ontvoert naar een lager niveau. Snel, in de hoop het moment niet te verliezen.