meneertje Confituur

Met krachtige bewegingen steekt hij het vorkje in het overvolle pakje friet. Staande. Niet in de verwarmde zaal die speciaal gebouwd werd om er de goddelijke frietjes binnen te spelen. Staande. Als om te bewijzen dat niet alleen hij, maar ook het grotere geheel nog vol glorie overeind staat. Tegelijk mijmeren tegen de vrouw naast hem. Waarschijnlijk over de afgelopen dagen. Afgelopen maanden. Een hele brok mens die gelukkig is dat een windwand hem scheidt van de koude winteravond. Het bakje belandt leeg in de vuilnisbak. Nog even in de toog een blik werpen. Maar daarna loopt hij samen met de vrouw de donkerte in. “Och, laat maar” murmelend. Waarschijnlijk op zoek naar een vette vis, na die niet in de toog teruggevonden te hebben…

Het zijn korte dagen tegenwoordig. ‘t Is te zeggen, de donkerte van de dagen is langer dan de helderheid van de nachten. En dus is het cocoonen dat het een lieve lust is. De schelheid van sportzaal of de romantiek van een halfverduisterde dansvloer. Maar ook ontdekkingstochten door nog niet veroverde gezelligheidslocaties. Samen keuvelen met het meisje dat in het maanlicht een wolvenvacht krijgt. Gesprekken voeren tot het eerste dons zich afzet tegen de groeinde vingernagels. Samen haar vriendinnetje uithuwelijken aan de tropenkoning die het zelf nog niet weet. Praat voor de vaak in het gezellige, lichtelijke rouge. Tussen de gezichten van de bekende filmmensen die in grijstinten de nacht inkijken. Sprookjes bij maanlicht die mogen blijven duren. Vriendschap die geruststelt en eigenwaarde versterkt. Proeverijen van pasta, pikant als de gesprekken. Af en toe afdwalend tot het verkeerd is als de russische melk waarin we samen blazen. Waterige kringetjes die opklimmen tegen de randen om net een blik te kunnen werpen op de statige dienster. Geïmporteerd uit een Spaanse arena. Waar ze vanop de eerste rij haar favoriete toreador afleidt met klepperend flamencogestamp. De toog en tafels in een rode gloed dompelend. Tot het maanlicht achter de wolken verdwijnt. En wij het donker opzoeken.

Het meisje uit de lift. Leuke babbel, plezierig avondje relaxen met een mooi uitzicht en emotionele muizenissen. En toch is er steeds weer dat knagende gevoel. Dezer dagen zou je het op de herfstlucht kunnen steken. Maar het zou louter een uitvlucht zijn. Want ik weet dat ik het evengoed in de zomer, lente en winter voel. De angst om hoop te koesteren voor meer. Elkanders liefde zou mooi zijn. Alleen is het nog zo’n taboe dat het heel dikwijls uitmondt in teleurstelling. Vroeger werd er willens nillens getrouwd en het leven samen werd door anderen uitgestippeld. Leuk lijkt me anders. Al bood het wel één zekerheid. Uiteengaan was een schande en geliefden vonden elkaar in beperkte gemeenschap. De meesten werkten, leefden en hielden van elkaar in één en dezelfde omgeving. Wanneer het moeilijk werd, werd er dus gewoon een tandje bijgestoken om de gevoelens te redden. Vandaag de dag genieten velen van wereldwijde netwerkjes rond interessegebied, geografie of passie. Erg verrijkende ervaringen brengt dit met zich mee. Maar het samenzijn wordt gedreven vanuit een bepaald doel. Niet minder, maar ook niet meer. Relaties moeten renderen op korte termijn. Op de maat van de wijzer van de klok wordt samenzijn gedicteerd. Gevoelens zijn deel geworden van de vrije markt. Vraag en aanbod, fluctuaties en klanten die niet meer vasthouden aan hun lovemark. De wanhoop zou me haast drijven tot het stellen van een nieuw doel: een beste maatje vinden. En toch is er die tweedracht: dat doe je toch niet? Zoiets komt toch vanzelf? Al zijn er ook die zeggen dat het een werkwoord zou zijn. Ik denk dat ik vanaf vandaag steeds één makkelijke vraag ga stellen: wil jij proberen? In de hoop ooit iemand tegen te komen die zegt ‘ja’. Niet overenthousiast. Niet als een contract dat gesloten wordt. Maar gewoon voor de duidelijkheid. Om te weten dat het de moeite is om mijn hartje weer wat open te zetten. Voor je het weet is de warmte er immers uit vervlogen en blijf je met een koud, kloppend klompje achter. Wil jij proberen?

Gisteren samen met tweeduizend-delegatie Tom, Melanie & Pieter naar een thuismatch van de Antwerp Diamond Giants gaan kijken in de pikfijne Lotto Arena. Nooit geweten dat basketbal me zo zou kunnen bekoren. Vooral het showgehalte (die vette muziekfragmenten, de dramatiek van security, coaches en supporters & de verleidelijke Luvagiants cheerleaders met coole mascotte) konden me wel bekoren. Uiteraard waren er ook de topspelers die de spanning er gigantisch inhielden. Uiteindelijk moest onze Antwerpse ploeg maar nipt het onderspit delven tegenover de Joegoslaven (met één driepunterke verschil, begot). Nu alvast wat foto’s online te bekijken bij Tom en binnenkort ongetwijfeld ook op tweeduizend.be.

Zacht en rood. Het dikke tapijt onder mijn zolen. De witte muur tegenover de lift wordt bedekt met een groene fluogloed van de verlichting erboven. Hij kronkelt naar de vestiaire toe. Niet meer dan toonlooswitte historische kapstokken tegen de achterwand. Eén coole en één koele meid achter de toog. Zij reikt haar dikke zwarte mantel aan. Eronder verschijnt een licht kleedje waarvan de spaghettibandjes de armen van de romp scheiden. Ze trekt het witte kant op haar decolleté recht. Ook mijn jas is ondertussen achter de toog beland. Mee aan hetzelfde haakje, zachtjes strelend. Het nummer 88 krijgen we in ruil voor een klein bedrag. Speels schudt ze haar haar, zodat het even haar versierde oorlelletjes onthult om dan decoratief over de bandjes aan haar schouders te vallen. Nog even een schuingerichte blik van haar. De ogen wat vernauwd en twee lachende golfjes aan haar mondhoek. Alsof het flirten van onze jassen aan de kapstok me zekerder maakt, rolt de golf van  plezier ook weer in de andere richting. En dan langs de groene wand de enige deur tegemoet. Even openhouden zodat zij de overstap van rood tapijt naar bruin parket kan maken. Vreemd dat ik deze deur nu wel open kan houden. Kracht die blijkbaar terugkomt en in haar kielzog alleen maar toeneemt. Zelfs de pompende beats die ons vanuit de donkerte toewaaien lijken geen impact te hebben. Voor ze mijn trommelvlies bereiken, heeft zij ze al bewerkt tot de ideale soundtrack bij haar verschijning. Met een grootse beweging brengt ze haar rechterwijsvinger naar haar oor -lachend van te luid. Met de andere gemanicuurde hand verleidt ze me om haar verder te volgen -lachend van genot. Heerlijk dicht achter haar. Om niet door de mensenmassa opgeslokt te worden. Om de versmelting met haar niet te doen stollen.

De lift in dus. Samen reiken naar het knopje van verdieping 8. In plaats van het plastic voelen we elkaar. Mijn vinger streelt haar druk op de liftknop. De deuren sluiten zich en de hal glijdt weg. Zachtjes tikken de etages aan ons voorbij. In een oud lettertype wordt er opgeteld. Ze draait de sjaal vanonder haar verblindende ogen weg. Een hoofdbeweging doet het linkereind langs haar arm en dijen wegzakken richting vloer. Terwijl haarlokken genieten van hun herwonnen vrijheid. Ze werpt een korte blik in de reflecterende liftdeuren. Heerlijk warrig ligt het. Zoals uitgewaaid, maar dan vlotter.
Of ik vind dat het opgestoken beter zit. De speld haalde ze in een vloeiende beweging uit haar rechterjaszak. Dezelfde als die waar ze haar sjaal in opborg. Als antwoord op mijn vragende ogen steekt ze de haren vast. Opnieuw vinden haar ogen de weg van de liftreflectie naar de lichtreflectie in mijn ogen. Vragen die ik graag hoor, komen maar zelden voor. Al komt het compliment voor haar losse look er verbazend snel uit. En dus valt de speld even vlot in haar jaszak als de lift naar onze bestemming glijdt. Ze heeft zelfs nog de tijd om haar lippen in te duffelen met een laagje winterwarmte. De kleur is assorti met haar sjaal en tegelijk verrijkt de glinstering de traditionele liftomgeving.
De deuren verdwijnen op het achtste weer in de muur. Het gelige, relaxerende lichtschijnsel dat ik van buiten beneden had gezien. Het verdrijft de tl-passie uit de lift via haar lichte lippen.
Het rode tapijt verzwelgt haar hakjes. Ik loop erachteraan. Snel, om te vermijden dat de lift me ontvoert naar een lager niveau. Snel, in de hoop het moment niet te verliezen.

Als u één dezer dagen naar de bioscoop trekt om de nieuwste prent van Jan Verheyen te gaan bekijken, let dan vooral op de dansschoolscènes. Daar breng ik dus mijn weekends door…

Voortreffelijke film trouwens: vlaams, bloot, luid achtergrondgeluid. Maar ook knap gefilmd en gestileerd. Het verhaal zit wel goed en het is een topcast. Er zitten genoeg plotwijzigingen in om er een whodunit van te maken, alleen de ontknoping had nog ietsje meer uitgewerkt mogen worden naar mijn gevoel.

Overal donker die avond. Enkel acht hoog gloeit een gelig licht op. Met een verzeerd hartje sleep ik mezelf tot aan de liftkoker. Mijn vinger kan het laatste restje kracht zelfs niet overbrengen op de liftknop. En dus blijven de deuren gesloten. Daar sta ik dan. Wegwaaiend telkens wanneer nieuw gezelschap zich in de duistere hal begeeft. Doorzichtig, dat moet ik zijn. Zeker drie keer al gingen de liftdeuren open voor een groepje fuifbeesten en telkens wanneer ik ongezien mee binnen wilde glippen, kwam ik met mijn neus hard tegen het metaal terecht. Ontmoedigd laat ik mijn schouders dieper zakken dan ik voor mogelijk hield. Ik draai me met mijn rug naar de lift en zet schuifelend de tocht naar buiten in. De voordeur die daarstraks nog uitnodigend had opengestaan, was dichtgevallen. Even durfde ik te denken dat ik daarlangs niet meer buiten zou raken. Tot de deur zich opent. Een meisje komt binnengewandeld. Te veel sproetjes voor haar leeftijd, genoeg vastberadenheid in haar tred. Even de verwondering in haar hemelsblauwe ogen. Blauw zoals dat wel eens in liedjes bezongen wordt. Blauw zoals in het kleurpalet van de Griekse wateren en luchten. Verwondering, een reactie in haar ogen dus. En even de kuiltjes in haar wangen die zich verdiepen in onze nabijheid. Ze houdt de voordeur uitnodigend open. Enkel twijfel in mijn ogen. Of ik buiten wil of toch maar de lift neem. Dat het me eigenlijk niet uitmaakt. De twijfel zakt weg en ik volg haar. Mee de lift in.