Regering.
Niet dat regeringsvormingen mij sterk interesseren. Ik vind het bijvoorbeeld vreemd dat hun belangrijkste doorbraken en gesprekken steeds op de meest onmogelijke uren plaatsvinden. Ze vergaderen pas vanaf ’s avonds en doen dan nachtje door. Klinkt uiteraard erg impressionant, maar die beproefde techniek kan natuurlijk niet echt verbergen dat ze niet méér uurtjes gewerkt hebben dan de modale werkmens. Ook over het eten en drinken tijdens regeringsonderhandelingen is al heel wat inkt gevloeid. Of hoe je een lekker etentje in de perceptie van de mensen maakt tot een gewelddadig strijdmiddel. Grootse beslissingen hebben we tot nu toe evenwel nog niet gezien of gehoord. Mobiliteit, economie en financiën lijken me gewoon belangrijk om de komende jaren elke werkende mens nog met plezier op zijn job te houden. Behalve een streefcijfer (vooral ’streef’ lijkt me in deze context niet onbelangrijk, in een internationale omgeving waar onze regering nogal weinig vat op heeft) voor nieuwe jobs heb ik alvast weinig opgevangen. Nog een belangrijke doorbraak was de nieuwe gewestelijke verlofdag. Correctie. De nieuwe verlofdag is gewoon één die u anders vrij mag kiezen en die nu wordt opgelegd door de regionale regering. Ik vraag me dan af welke dag de duitstaligen uitkiezen. En of dit geen zware prijs is die de werknemer en Bart De Wever hier samen betalen. Want het wordt voorgesteld als een gunst, dus verzwakt het deze partijen ongetwijfeld bij hun andere eisen ten opzichte van de nationale regering. Maar zolang er geen volledig akkoord is, is er natuurlijk geen akkoord. Gelukkig maar. En ondertussen kabbelt de werkzucht van de modale Vlaming, Belg en Europeaan zachtjes door. Terwijl de parlementen op hun buik verderkruipen of misschien gewoon al languit op hun rug genieten van de laatste zonnestraaltjes. Niet dat het me interesseert, maar hen zou het dat net wél moeten doen.