Archive for Oktober, 2007

Regering.

Posted by meneertje Confituur on 29 2007 | real life

Niet dat regeringsvormingen mij sterk interesseren. Ik vind het bijvoorbeeld vreemd dat hun belangrijkste doorbraken en gesprekken steeds op de meest onmogelijke uren plaatsvinden. Ze vergaderen pas vanaf ’s avonds en doen dan nachtje door. Klinkt uiteraard erg impressionant, maar die beproefde techniek kan natuurlijk niet echt verbergen dat ze niet méér uurtjes gewerkt hebben dan de modale werkmens. Ook over het eten en drinken tijdens regeringsonderhandelingen is al heel wat inkt gevloeid. Of hoe je een lekker etentje in de perceptie van de mensen maakt tot een gewelddadig strijdmiddel. Grootse beslissingen hebben we tot nu toe evenwel nog niet gezien of gehoord. Mobiliteit, economie en financiën lijken me gewoon belangrijk om de komende jaren elke werkende mens nog met plezier op zijn job te houden. Behalve een streefcijfer (vooral ’streef’ lijkt me in deze context niet onbelangrijk, in een internationale omgeving waar onze regering nogal weinig vat op heeft) voor nieuwe jobs heb ik alvast weinig opgevangen. Nog een belangrijke doorbraak was de nieuwe gewestelijke verlofdag. Correctie. De nieuwe verlofdag is gewoon één die u anders vrij mag kiezen en die nu wordt opgelegd door de regionale regering. Ik vraag me dan af welke dag de duitstaligen uitkiezen. En of dit geen zware prijs is die de werknemer en Bart De Wever hier samen betalen. Want het wordt voorgesteld als een gunst, dus verzwakt het deze partijen ongetwijfeld bij hun andere eisen ten opzichte van de nationale regering. Maar zolang er geen volledig akkoord is, is er natuurlijk geen akkoord. Gelukkig maar. En ondertussen kabbelt de werkzucht van de modale Vlaming, Belg en Europeaan zachtjes door. Terwijl de parlementen op hun buik verderkruipen of misschien gewoon al languit op hun rug genieten van de laatste zonnestraaltjes. Niet dat het me interesseert, maar hen zou het dat net wél moeten doen.

no comments for now

Treinstaking.

Posted by meneertje Confituur on 26 2007 | real life

Al bij al is het nog meegevallen. Blijkbaar konden ze zich bij de NMBS inhouden tot 09.00u voor ze begonnen te staken. En nu kondigen ze na de middag alleen vertragingen tot 20 minuten aan. Deze week hebben we ’s avonds nog niets anders meegemaakt. Enige voordeel als elke trein 20 minuten te laat is: uiteindelijk heb je steeds een trein wanneer je hem nodig hebt.

8 comments for now

afwezig.

Posted by meneertje Confituur on 21 2007 | real life

Daar zit ik weer. Over je, naast je. Alle kanten uitkijkend. Over je, naast je. Pure angst voor blikken en blozen. Schrik om dromen te zien ontwaken. Af en toe een nietszeggend woord. De sprekende woorden lijken niet in voor een gesprek. Ze flitsen door mijn hoofd en maken helder denken onmogelijk. Anderen hadden het al voorspeld. Precies iemand voor jou. En zo ben ik dan. Precies bestaat niet. En dat ik zelf wel beter weet of iemand ‘voor mij’ is. En dus winnen de hersencellen het al weken van de intuïtie. Vluchten in gepieker wanneer je naast me zit. Verlangen wanneer je enkel in mijn hoofd zit. Vanop een afstand wentelen in lichaamswarmte. Iedereen aanrakend en aanvurend tot passie. Maar mij niet. Alsof het nog nodig zou zijn. Geduld. Om wat misschien… of niet. Angst. Om wat achteraf misschien… of niet. Genietend van wat nu… in mijn dromen.

2 comments for now

springfoto.

Posted by meneertje Confituur on 14 2007 | photography

William Hundley fotografeert mensen. Toch zie je de mensen niet zelf. Hij laat ze onder een doek springen en dan maakt hij zijn foto. Dit levert originele plaatjes op waarbij vooral de verrassende vormen en de kleurencombinaties met de aandacht gaan lopen.

1 comment for now

bigbadeend.

Posted by meneertje Confituur on 14 2007 | weird

Florentijn Hofman kleurde eerder al voor zijn project Beukelblauw de gebouwen in een straat volledig blauw. En dit jaar komt hij opnieuw op de proppen met originele kunstigheid. Zo creëerde hij deze gigantische badeend. Op de Franse Loire dobberde ze al rond om uiteindelijk aan te leggen langs de kant. Benieuwd waar ze binnenkort nog gaat opduiken.

no comments for now

Witwonen.

Posted by meneertje Confituur on 14 2007 | architecture

Een woning moet niet groot zijn, als het er maar leuk en sfeervol uitziet. En dat doet dit appartement van A.A. Studio zeker. Veel wit, af en toe zwart en pasteltinten. De sensuele tinten komen dan weer van de motieven en schilderingen tegen de muren.

no comments for now

asperges en andere onzekerheid.

Posted by meneertje Confituur on 13 2007 | real life

Onzekerheid. Als wanneer je een postje op je blog zet en het iets later alweer verwijdert. Het nadeel van het net is dat het allemaal zo vlot gaat. Iets in de groep gooien is er precies wat het is. Je gooit en ziet wel wat er van komt. Het voordeel is dat het publiek niet samengedrumd staat rond jou. Je hoeft dus geen moed samen te grabbelen of praatzieke omstaanders eerst de mond te snoeren (als dat al zou lukken). En daarom gooi ik nu dit stukje in de groep. Een groep die voor mij niet duidelijk omlijnd is en waarvan ik me zelfs geen volledig beeld kan vormen. En toch vertrouw ik het jou nu toe. Omdat ik weet dat ik op deze manier kan uitschrijven wat ik wil zeggen. Als er een antwoord op komt, kan ik dat lezen, analyseren, laten bezinken en nadien weloverwogen een antwoord formuleren. Want dat is nu net het leuke aan mailen, messenger’en, sms’en en al die geschreven vormen van communicatie. Het gevoel dat je het in de hand hebt en dingen zomaar verkeerdelijk uit je mond laat glippen. In mijn beroepsleven kan ik ook mondeling goed overweg. Je hebt duidelijke doelen, spelregels en je contactpersonen leer je stilaan kennen en ook zij laten hun woorden eerst een aantal keer ronddraaien in hun mond voor ze ze uitbrengen. Het is immers voor de job en dus moet wat je zegt ook weloverwogen, juist én efficiënt zijn (brainstormsessie’s niet in acht nemend natuurlijk). Maar in mijn vrije tijd gaat dat allemaal wat minder makkelijk. De algemene cultuur lijkt er immers één te zijn van ’spreek maar raak’. Het lijken wedstrijdjes ‘om ter meeste woorden uitbrengen’ waarbij de winnaars steevast vaststaan, zonder dat de inhoud er toe doet. Ik houd van inhoud en sfeerschepping. Stacey Kent brengt in nummers als The Ice Hotel (The carribeans are booked out and it’s just as well) sfeer en inhoud met weinig woorden. Zoals ik het graag hoor. Kate Nash brengt dan weer rake observaties onder woorden in Foundations (Then I’ll use that voice that you find annoying and say something like: “Yeah, intelligent input, darling. Why don’t you just have another beer then?”). Diepgang die je in een gesprek zelden tot nooit te horen krijgt. Uiteraard hoeft het er niet altijd zo aan toe te gaan, maar toch lijkt het er maar weinig van te komen. En op dat moment krijg je schrik. Dezer dagen slaan ze je immers rond de oren met het Syndroom van Asperger (wat ik de laatste dagen meer als Asperges heb horen uitspreken rond me dan op de juiste manier), autisme, HSP, verlegenheid, … Wanneer je niet zomaar met een wildvreemde een halfuur een zenuwachtig gekwebbel kan starten en verlegen of terughoudend overkomt, ben je immers een toekomstige massamoordenaar. In de huidige cultuur worden jongeren weerbaar gemaakt. Op de lagere school wordt er gevuilbekt dat het een lieve lust is en met het ’sociale onderwijs’ in de opgang val je enkel nog uit de toon als je hoge punten neerzet. De media brengen het nieuws door de man op de straat zijn blik op het nieuws te brengen. Iedereen heeft inbreng en macht, als de media je die gunnen. Zelfs de leider van ons belgenlandje zal uiteindelijk door de media gemaakt of gekraakt worden. Niet het woord en de kennis worden aangemoedigd. In de reality-shows vieren de wet van de sterkste (Robinson, aanranding in Undercover Lover), mooiste (de beauties worden niet slimmer, de nerds nemen wat ze van de beauties kunnen leren gretig op), rijkste (iemand een normaal meisje gezien in Outback Luke of Topmodel?) hoog tij. Van opvoeding maakt men een karikature en tucht wordt terug in de tijd gekatapulteerd (De jeugd…). Voilà, het staat er en hopelijk verwijder ik het straks al niet weer. Stilletjes hoop ik dat mijn honger naar inhoud binnenkort vervuld wordt. In de hoop dat deze maatschappij niet langer de grote promotor van de wet van de sterkste is. En in de hoop dat de excessen van stillerdjes die naar de vuurwapens grijpen om hun opgekropte woordenvloed en emoties te vergelden voorgoed tot het verleden behoren. Onzekerheid.

5 comments for now

voelinkt.

Posted by meneertje Confituur on 04 2007 | design

Shiyuan heeft voor zijn project Design with Life geëxperimenteerd met inkt die warmte- en lichtgevoelig is. Zo ontwierp hij behang met een motief dat wanneer het warm is, wel te zien is en anders stilaan verdwijnt. Als de radiator voor je muur dus opwarmt, verschijnt het motief. Wanneer de radiator uitstaat, verdwijnt het motief van de muur. De lichtgevoelige inkt gebruikt hij dan weer voor een kalender. ’s Morgens verschijnt de datum op de kalender en naarmate het doorheen de dag donkerder wordt, verdwijnt de datum van het kalenderblaadje.

2 comments for now

gordijntoren.

Posted by meneertje Confituur on 04 2007 | architecture

Elenberg Fraser maakte in 2003 reeds een masterplan op voor dit erg doorzichtige gebouw. Rondom helemaal omgeven door glas en daarrond zorgen gigantische gordijnen voor een functioneel en vooral decoratieve omkadering. Zelf omschreven ze het gebouw als een appartementsgebouw met hotelallures. Vooral de verscheidenheid van accomodatie binnenin het gebouw zou mee tot die uitstraling moeten bijdragen (ondermeer een business club & een wellnessruimte).

no comments for now

vouwbank.

Posted by meneertje Confituur on 04 2007 | design

Charles Kaisin heeft deze K-BENCH ontworpen. Deze bank is zo ontworpen dat ze kan in- en uitgevouwen worden naar believen. Het zit makkelijk, de vorm is aan te passen aan de nood en het ziet er nog leuk en modern uit. En het belgische label VANGE heeft dit op-en-top belgische product ook op de markt gebracht.

no comments for now

Next »