Dorstige donkerte.
Waar het hart van vol is, zou de mond van over moeten lopen. Meestal in lyrische bewoordingen die lonken naar een fonkelend sterrendekbed. Maar dat blijft uit. Terwijl de liefdeskern ooit enthousiast mijn borstkas vrolijk deed opveren, blijft het nu beperkt tot het gemeenzame harteklopje. Het vurige verlangen heeft plaatsgemaakt voor uitdovende vrolijkheid. Terwijl het bluswater zijn werk doet, stijgt de verdampende warmte op. Wat ooit geweest is, zal voor niet lang meer zijn. Rood wordt bruinrood en passie wordt vlezige menselijkheid. Niet dat het allemaal wat uitmaakt. Niet dat het de eerste keer is. En dat een ezel zich geen twee keer. Maar ach, de laatste zal het ook niet zijn. Al kan de pijnlijke neergang natuurlijk alleen volgen op piekende pret. Meteen iets om naar uit te kijken dus.