Tegenstelling.

Gepost door meneertje Confituur op 15/05/2007 | real life

Zij heeft het me doen inzien. Tegenslag zorgt voor een terugslag. Maar het doet je ook nadenken. Ik ben tegendraads. Wanneer ik iemand tof vind, kijk ik heel bewust weg. Oogcontact vermijd ik. Schrik om te blijven hangen in elkaars pupillen. En ook als er dan toch enig contact ontstaat, lijk ik het enthousiasme te drukken. De angst om mezelf te verliezen in… in wat? In een grote mensenwereld waarin je afhankelijk bent van elkaar. Verantwoordelijk voor elkaar. Zelf heb ik altijd meer gevoeld voor het Peter Pan gevoel. Met hoeveel graagte zou ik iemand ontvoeren naar mijn droomwereld. Uiteraard niet onder dwang. En de piraten zou ik uit dat wereldje ook met veel plezier bannen. Iemand die mee wil dromen. Een droomwereld creĆ«ren om er regelmatig in rond te dwalen. Niet te lang. Om het echte leven niet uit het oog te verliezen. Maar net lang genoeg om wat kinderlijke onschuld en verbazing te behouden. Het moet serieus kunnen. Maar liefst moet het ook dromerig kunnen. De bezem op, de lucht in. Via een trap de wolken tegemoet. Op een onbewoond eiland in mijn eigen kamer. Avontuurlijk reizen in eigen stad. Zij heeft me alvast een droomvlucht bezorgd. Het had langer gemogen, maar het was in elk geval al geen bedrog. Klaar voor een nieuwe droom dus. Een die hopelijk even leerrijk is.