Blue.
Heel vreemd allemaal. Een week geleden nog hoog in de wolken en vlakbij de aangename warmte van de zon zweven. Twee daagjes in het buitenland zijn hard. Jij mist haar. Mist zij jou? Toch niet helemaal. Gisteren bleek de zon erg brandend te zijn en de wolken konden mijn gewicht niet meer dragen. Eerst gesuis dus en dan het contact met de harde ondergrond. Dat ze het liever wat rustiger aan deed. Op mijn vraag voor een uitje antwoordde ze ontkennend. Maar zo’n val komt nooit onaangekondigd. Dat ze hem stilaan beter leerde kennen. En dat hij niet zo graag had dat ze met andere jongens uitging. U zei? Ikzelf ben tegen hebberigheid. Uitgaan van het eigen gezond verstand van ieder mens. De vrije wil en zo. Klinkt allemaal erg goed zolang het volgens plan verloopt. Nu leidt het alleen tot zelfspot. Hoe vrijblijvend kan het blijven? En nu is het dus te laat. Zij is er niet meer voor mij. Coda. Fini. The End.