meneertje Confituur

Yevgueni met Manzijn…

Je moet een man zijn om te weten hoe het moet
Steeds weer ontcijferen wat zij wil dat je doet
Want ze gebruikt zo’n vreemde code
En er zijn geen tien geboden
Wat ze zelf doet vindt ze minstens even goed

Je moet een man zijn om te weten wat je zegt
Als zij de grenzen van fatsoen heeft vastgelegd
Pas heel goed op met vuile moppen
En probeer op tijd te stoppen
Want een foutje zet je niet zo makkelijk recht

Je moet een man zijn, je moet een man zijn
Je moet een man zijn om te weten hoe het voelt
Het valt niet altijd mee, zo’n echte man zijn
Verkeerd begrepen maar het was zo goed bedoeld

Je moet een man zijn om te weten dat het kan
Zonder te krassen snijden in een Tefalpan
Ja je kan koken als de beste
Maar dat moeten ze niet testen
Want als zij komt eten bak je er niks van

Je moet een man zijn om te weten hoe dat gaat
Je spijsvertering af te stemmen op de vaat
Net voor de afwas moet je kakken
Of je eten laten zakken
Het kan even duren voor je er weer staat

Je moet een man zijn, je moet een man zijn
Je moet een man zijn om te weten hoe het voelt
Het is niet zo simpel als het lijkt zo’n echte man zijn
Verkeerd begrepen, maar het was zo goed bedoeld

Je moet een man zijn om te weten waar je bent
Als zij de kaart vastheeft in streken onbekend
En al schreeuwt ze beterweter
Ook al wist je ’t echt wel beter
Het wordt gezellig straks met tweeën in die tent

Je moet een man zijn, je moet een man zijn
Je moet een man zijn om te weten hoe het voelt
En af en toe is het plezant zo’n echte man zijn
Als je een peuk al pissend door zo’n gaatje spoelt

En ook in geluid en beeld.

Op de bwards LIVE! bleken heel wat belgische bloggers rond te lopen met MOO MiniCards. Noem het gerust naamkaartjes. Maar dan wel supergepersonaliseerd. Niet alleen door je eigen coördinaten erop te zetten. Maar vooral door de foto aan de voorkant die je kan selecteren in Flickr. Bovendien zijn ze erg mooi in kleur uitgevoerd. En de lettertypes gaan verder dan de obligate old-skool typefaces. Na het succes van de MiniCards lanceert men nu de MOO NoteCards. Men porteert het concept dus naar de wenskaart. Eigen creativiteit door de foto op de voorkant blijft belangrijk. En opnieuw is het geheel kwaliteitsvol en erg hip uitgevoerd (met een flapje waardoor je de wenskaart op elke vlakke ondergrond kan plaatsen zonder ruggesteun).

Ze had het blijkbaar gemerkt. Mijn stilzwijgen, mijn ongetwijfeld lange gezicht. Op mijn verontschuldigende sms’je later die avond leek ze haast even verontschuldigend te antwoorden. Ik, van mijn kant, mezelf vergelijkend met een klein kind. Dat het waarschijnlijk aan het winderige, frisse weer had gelegen. Dat voor haar fun in gradaties bestond. Dat ze met mij ook al toffe momenten had beleefd. Maar dat er daar gerust nog wel wat bij konden. Dat ik morgenmiddag wel een ijsje lustte na het middagmaal. Of ze zin had om mee te gaan. Een telefoongesprek dat langer duurde dan noodzakelijk. Hoogst vermakelijk en met slechts één conclusie. Ja, dus.
Vanmiddag samenwezen op een bankje. Brussel-Noord, uitwaaiend op een bank voor het station. Veel wind, weinig woorden, veel gesmak. Een bolletje citroen en eentje banaan op een horentje. Een wafeltje met pistache, mokka en vanille. Veel slagroom en één koninklijke aardbei met groen kroontje. Een engeltje dat zich op mijn tong nestelt. Samen met de laatste kruimels van het horentje lijkt ook het engeltje zich mee naar binnen te worstelen. Recht richting hart. Zij heeft nog wat smikkelwerk. Ik drink ondertussen van het vuur in haar ogen. Smullend zweven mijn ogen over haar lichaam. Het engeltje dat zich nu als een rebel begint rond te bewegen. Op mijn tong had het, tijdens het verorberen van het heerlijke ijsje, al gepist. En nu leken ook mijn hart en hoofd eraan te moeten geloven. Een engeltje op zijn vuilst. Zoals ze zich maar heel zelden laten opmerken. Daarna een duiveltje dat uit het vuur in haar ogen opdoemt. Komt het dan toch allemaal nog goed? Of gaan engeltje en duiveltje niet samen? Het zijn toch net tegengestelden die het samen goed doen? Of geldt dat niet voor engeltjes en duiveltjes. Ach, als het voor mij en zij maar opgaat.

Wanneer de warmte ons lam slaat, verlangt men al wel eens naar wat verfrissing. En die vinden heel wat mensen in de donkere, grote filmzalen met airco. In Amerika is er nu in elk geval weer heel wat nieuw moois te bekijken. Zo is er Black Snake Moan. Met Samuel L. Jackson die voor het kwalitatieve acteerwerk zorgt. Babe van dienst is Christina Ricci en Justin Timberlake laat zich ook van zijn mooiste kant zien. Reviews verwijzen al naar Pulp Fiction en ook de trailer spreekt al tot de verbeelding. Als het op fantasy aankomt, dan mag Pathfinder ongetwijfeld niet ontbreken op het lijstje. Indianen, geesten en vikinggehalte: meer moet dat niet zijn voor een veelbelovende trailer. En dan is er nog The Lookout. Het artwork van poster en site doen erg aan game-fenomeen Max Payne denken. Het camerawerk van de trailer is ook wel mooi, maar toch kan de trailer me niet helemaal bekoren. Binnenkort zullen we het zelf wel kunnen beoordelen in de bioscoop zeker?!

Een koude windvlaag wekt me. Mijn ledematen tintelen. Van de koude. Van de klap. De raam zwaait dicht met een luide smak. Het weer is opeens gekeerd. Mijn zomerpyjama en open raam lijken plots zo overmoedig. Lacherig opent het venster zich weer. Om al snel weer het kader te doen daveren. Snel sluiten. Net te snel het bed uit. Mijn hoofd tolt. Niet gewoon. Maar dat was het de laatste dagen ook al niet. Alleen is het nu allemaal wat negatiever.
Het begon nog mooi gisteren. En ’s avonds dan toevallig samen op de trein. Zij en ik, net iets dichter op elkaar dan gewoonlijk. Net naast de toiletten. De deur tussen twee treinstellen opengesperd, snakkend naar wat frisse lucht. De herrie die tussen de harmonica uitkomt. Staking van de treinbegeleiders en zo. De toiletgeur, bedompte lucht en geluidsstorm nadien samen wegspoelen in een Berchems etablissement. Maar een verademing was het allerminst geworden. Gezellig gestart. Maar dat ze gisteren was gaan tennissen met een goede vriend. Harde pijn. Hartepijn. Vertwijfeling. Stilte. Enthousiast vertellend dat het tof was geweest. Gelukkig voor haar. Ik, ongelukkig. De laatste vezels knakken. Alleen nog een glas. De koele thee in het glas begint rond te tollen. Zenuwachtig het glas draaiend. Nagels die plots weer om aandacht lijken te smeken. Bijten. Een gesprek gesmoord. Plots lijkt het café de meest ongezellige plek uit de statige statiebuurt. Onze glazen leeg. Gespreksstof op. Deur open. Achter de rug weer dicht. Tot morgen. Misschien?
En vandaag dus de naweeën. Niet vroeg dus. Iets later al helemaal niet meer. Nu innerlijke kwaadheid. Is het jaloezie? En waarom dan? Minder dan een week en de deur smakt al zo bikkelhard dicht tegen mijn hoofd. Keihard. Morgen toch maar weer op tijd de trein proberen te halen. Samen met haar weer op de trein? Proberen zwart-witte rampflashbacks weg te dringen. Werken. Eten. Werken. Straks eten. Dan slapen. En opstaan.

De treinbegeleiders legden het werk neer. Door de meeste pendelaars werd dit met een diepe zucht opgepakt. Anderen namen dan weer wijselijk een dagje verlof. Eindelijk een goede uitvlucht voor een verlengd zomers weekend. Even had ik zelf de neiging om voor deze optie te kiezen. We hadden immers geen enkele afspraak meer gemaakt om vandaag samen naar Brussel te sporen. Zij had me geen berichtje gestuurd. Ik had er haar ook geen gestuurd. Het weekend was er niet minder mooi om geweest. Een weertje om u tegen te zeggen. Strandzand verzamelen aan de Lilse Bergen. En vooral aan haar denken. Maar toch bleef dat knagende gevoel wat hangen. Zij denkt toch ook constant aan mij. Of werkt de hitte alleen op mijn hart en hoofd in? Uiteindelijk toch maar vijf minuten later het bed uitgesleept. Die zeurende wekker en krijsende vogels zullen er wel mee voor iets tussengezeten hebben. Snel ontbijt binnenspelen. Boterhammen klaar. Amper wandel ik de stationshal binnen of mijn gsm trilt en roept om aandacht. Eén bericht ontvangen. Het nummer heeft nog geen naam, maar ik herken het nummer nu al. Toen ik het bevend die dag op een briefje kreeg, had ik blijkbaar bliksemsnel de cijfercombinatie opgeslagen. Zij had een berichtje gestuurd. Perron 2, eerste bank links. Even zet ik van pure blijdschap een sprintje in. Al voelt dat zo snel dwaas aan. En dus vertraag ik mijn pas bij het oplopen van de trap naar het perron. Het vreemde is dat de treinstelletjes richting Brussel op perron 8 staan. Perron 2 is haast leeg. In verhouding tot andere perrons uiteraard. Hier is net een trein vertrokken. Achter me hoor ik zenuwachtige stapjes. Het ritme doet me al zweven. Dat ze bij zo’n drukte op perron 8 liever op een rustig plekje had afgesproken. En dat ze dus na een verkenningstocht naar een net vertrokken trein meteen terug naar de hal was gegaan. Me had opgewacht en het bericht had verstuurd. Allemaal wat veel moeite, neen? Maar wel lief. En inventief. Zoiets dat je alleen op het grote witte doek zou verwachten. Maar dan in ‘t echt. En dat na een bloedheet, superlang weekend. En vlak voor een rit naar Brussel. Nog langer, warmer en plakkeriger. Heerlijk. Al had ik niet de indruk dat iedereen er zo over dacht. Maar zij stonden dan ook niet vlak over haar. Zij stonden er niet met de verkoeling van haar ogen. De zachte bries in haar haren. De lichtheid van haar rokje.

Uit de mailbox:
Ik ben heel blij dat we je in onze rekken kunnen plaatsen! Alvast bedankt voor je enthousiaste reactie.

Meer info vind je op de site van Allemaal Anders Allemaal Gelijk. En op 12 mei 2007 ben ik één van de bizarre mensen in de Levendige Bibliotheek op Mano Mundo, als blogger.

Bart Dewaele heeft er weer een kindje bij. Niet in real life (dat zal voor later dit jaar zijn). Met MetaTale lanceert hij “een innovatieve analysetool om de invloed van gebruikers en sociale media bloot te leggen”. Het verhaal achter het hele gebeuren lijkt wel goed te zitten. Een top-100 vermelden lijkt me nogal gevaarlijk (ondanks het feit dat duidelijk vermeld wordt dat hierbij enkel rekening wordt gehouden met algemene invloed). Al is het natuurlijk ook een slimme manier om mensen wat te doen verlangen naar de cijfers achter de top-100. En naar meer specifieke cijfers rond invloed, thema en locatie.
En wat zijn sociale media? Enkel blogs? Of behoren Twitter-streams, Messenger-clusters, offline events en sites ook tot deze groep? Misschien genoeg stof voor een onbetaalbaar interessante sessie op Barcamp Brussels?

M&M’s lijken wel de meest common zoetigheid. Tot de lancering van My M&M’s dan toch. Want via die site kan je nu ook een persoonlijke tekst op M&M’s laten printen. Maar een paar woorden uiteraard. Net genoeg om met een hip en wel erg persoonlijk snoepje te kunnen uitpakken. Mjammie. Nu ze alleen nog tot in België zien te krijgen…

Heerlijke dromen. Zelfs als je laat je bed instapt lijken ze er nog af te kunnen. En dan vooral op een zondagse ochtend met zomergehalte. Zij en ik. Op een bank ergens op een perron van een eenzaam stationnetje. Een rookpluim komt dichterbij. De statige snuit van een stoomtrein bolt het perron voorbij. Krijsend. Metaal op metaal. De gordijntjes in de luxueuze coupés geven de trein meteen een woonkamersfeer mee. De banken zijn overdadig. De zittingen bollen dik op. Kussentjes met fijne motieven liggen verspreid. De deuren en bagagerekken hebben detaillistische afrondingen zoals je die vandaag de dag enkel nog tegenkomt in vervallen stations. Een conducteur in pikfijn kostuum houdt de deur open. Deze wagon lijkt nog ruimer dan degene die we net doorgewandeld zijn. Helemaal vooraan staan nog twee statige banken die meekijken in de rijrichting. Maar hier, vlak voor ons is één grote vrije ruimte. Een gigantische stapel zijdezachte kussens ligt opgestapeld, wachtend op ons. Zij lijkt het allemaal heel normaal te vinden. Voor mij is het allemaal zo verwarrend. Eergisteren nog met een koele, ultracleane NMBS-trein naar het werk. En vanochtend met een privé-trein richting Brussel. Eén die zo uit de Harry Potter wereld ontsnapt lijkt te zijn. En dan nog met haar. Warm nestelend in de kussens. Het wordt me allemaal net wat te veel. De warmte lijkt mijn zweetkliertjes zwaar onder druk te zetten. Onder mijn neus is het gigantisch nat. En nu pas merk ik de ijzergeur op. Metaal op metaal. Het lijkt haar alllemaal maar weinig te doen. Als in een droom ligt ze opgerold tussen de kussens. Blikje heen, blikje terug. Maar nu even één van die schitterend afgewerkte raampjes openzetten. Om de geur hier buiten te krijgen. Een koele windvlaag. Mijn ogen lijken zich nu pas te openen. Wit plafond. Poster van Amélie. Een lichtstrook die tussen de gordijnen kruipt. Nat onder mijn neus. De geur van bloed. Zoals ijzer ook wel eens ruikt. Mijn neus die bloedt. Van de warmte. Of pompt mijn hartje tegenwoordig zo enthousiast dat het bloed niet meer te houden is? Toch maar proberen dit te stelpen. En dan zijn we klaar voor een nieuwe dag: zonder, of met. Aftellen. Nog één nachtje slapen… voor een nieuwe treinrit.