meneertje Confituur

Eén op vijf jongeren heeft suizende oortjes
Brussel - De opmars van de iPod en het succes van de zomerfestivals eisen hun tol bij jongeren. Volgens professor Bart Vinck (UGent) heeft bijna één op vijf van de Vlaamse jongeren last van gehoorschade door overdreven blootstelling aan lawaai in hun vrije tijd. (Metro 24/04/2007)

Ik denk dat de meeste onder hen het oorsuizen trouwens niet zou opmerken. Met al die zoemende computers, tv’s, dvd-spelers, harddiskrecorders, ijskasten, airco’s suizen mijn oren zelfs zonder gehoorschade. Misschien vanavond de tikkende wekker eens buiten mijn slaapkamer zetten en luisteren of ik de zee hoor.

Samen op café gaan of een terrasje meepikken, met het warme weer zit dat er weer meer en meer in. Mekaar trakteren of ‘ne pot leggen’ hoort daar eigenlijk als vanzelfsprekend bij. En via BuyYourFriendADrink.com kunnen de New Yorkers mekaar tegenwoordig ook online trakteren. Benieuwd wanneer we dit concept ook in Antwerpen zien opduiken…

Jij bent de eerste die ik het vertel. Dat ik maar zelden een meisje recht in de ogen durfde te kijken. Waarschijnlijk een onaangenaam souvenir uit mijn hoofdzakelijk ongemengde studententijd waardoor meisjes nog altijd een beetje van Venus komen. Maar vooral omdat ik weet dat ogen spreken. Je kijkt recht in de ziel, in het hart. De schrik ook. Van omstaanders. Een diepe blik gaat immers niet ongemerkt voorbij. Rondom jou merken ze het meteen wanneer je je ogen reserveert voor één iemand. Dat vertelde ik haar dus allemaal. Dat ik er bij haar blijkbaar niet zo’n probleem mee had. Toch wel. Maar ik had een truukje geleerd. Net onder de ogen kijken. Meer naar de neus toe eigenlijk. Of de aandacht aan één pupil besteden en zo afwisselen. Het lijkt vreemd, maar het is gewoon makkelijker. En dus stelt zij voor om wat te oefenen. In elkaars ogen kijken, is volgens haar immers leuk. Dat had ik met haar ook al wel lichtjes gemerkt. Ze vond het zelfs haast een spel. Hoe speels vindt een kind het om zich ergens achter te verstoppen, te kijken en dan te merken dat de mama recht in de ogen kijkt. Uren kunnen kinderen zich er zoet mee houden. En dus speelden we het spel vanochtend. Op de trein. Zonder het kirrende geluid van een kind. Maar een ervaring om nooit te vergeten. Samen het treinstel vanuit Nederland binnen. Zij wijst me een plaats aan met de rijrichting mee. Bij het raam. Zij gaat ook bij het glas zitten, tegen een gordijntje leunend. Maar dan wel in de andere helft van de wagon, daar waar de stoelen met hun rug naar de bestemming kijken. Beide leunend tegen het glas. Haar kijkers mijn richting uit. Mijn pupillen tot bij haar, niet verder. Vanop een afstand lijkt het makkelijker. En als je het als een spel vermomt, is het al helemaal een makkie. Ik probeer het mee te spelen, zonder al te veel argwaan bij de passagier naast me te wekken. Mijn krantje om af en toe achter weg te duiken. Even pootjebaden in de nieuwe lay-out van De Standaard. Het aangename gevoel van recht in haar ogen kijken. Zij gebruikt het gordijntje. Eerst het stof eruitkloppen. Dan haar gezicht erachter verbergend. En weer mekaar van ver aankijken. Antwerpen-Brussel, heen.

De Webby Awards zijn er weer. En tussen de nominees vinden we weer heel wat interessant materiaal. Doorsurfen van die handel! Vooral de sectie ‘interactive advertising’ bevat mooie dingen.

Nog vol vuur van de ochtend. Laat uitgeslapen dus. Verlof en niet veel concreets gepland. Behalve ’s avonds dan. In de vlucht even een drankje binnenslurpen op de dansschool. Nadien naar haar. Met haar naar een salsaclub. Klein, werelds café waar tropische warmte hangt. Haar gitzwarte mantel werpt ze af. Daaronder een kleurenpalet waarin tropische vissen zich kleurloos zouden voelen. Haar hakjes maken haar iets groter dan ze is. Ik mijn geruit hemd met geklede broek. Dansschoenen. Of iets dat daarvoor kan doorgaan. Stomende lijven waarlangs we passeren. Naar de toog. Voor mij een Fanta. Zij een goedgemixte cocktail. Met ijsblokjes. Om af te koelen, zegt ze. En we zijn nog maar net binnen. Ze shaket met haar heupen lichtjes mee op het ritme van de muziek. De dj stuurt een nieuwe ritmesectie op de dansvloer af. De blonde haartjes op haar armen gaan wat rechtop staan. We nemen onze cocktails aan en ze loopt recht op een tafeltje af. Ze nipt een scheut van haar glas. Dat we dit feestnummer toch niet aan ons kunnen laten voorbijgaan. Ook het Fantaflesje wordt één slok lichter. Haar ogen en wiebelende lijf trekken me mee de dansvloer op. Mijn armen rand haar. In danshouding. Voor salsa. Zij heeft een jaar les achter de rug. En ook ik heb het afgelopen jaar wel wat moves geleerd. Het voelt heerlijk aan. In één vloeiende beweging lijken we te versmelten. Ze volgt als vanzelf. Geen schokkende bewegingen, alles als vanzelf. Rondom ons zelfs wat bewonderende blikken. Al heb ik vooral haar ogen in vizier. De gekleurde spots die weerkaatsen in haar ogen. Tot we onze jassen weer gaan halen. De deur uitstappen en in het licht van een klein maanschijfje stappen. Een lichte huivering. De armen in elkaar verstrengeld om de warmte wat bij te houden. En om de koude van de buitenlucht wat te weren. Zweetdruppels die zich vermengen tot een fantastische mix. Naar huis. Eerst haar kant op. Dan ik de mijne.

Grote advertentie in De Standaard van dit weekend. Ze veranderen van look vanaf 23 april 2007. Vanaf nu zal de krant volledig in kleur verschijnen en een nog stijlvollere lay-out vertonen. Zo belooft men. Ook de bijlagen behoudt men. En elke dinsdag zal zelfs een nieuwe bijlage te vinden zijn in het hart van het dagblad: Etalage. Klinkt allemaal erg leuk. Maar wat men er niet bijvertelt, is dat die nieuwe bijlage eigenlijk gewoon uit de weekendbijlage zal komen. Dit weekend vinden we in DS2 immers geen besprekingen meer terug van cd’s, strips, games en dvd’s. Mediasnufjes staan er ook niet meer in. En laat dat alles nu net de inhoud zijn van die nieuwe Etalage-bijlage. Volgens mij geen goed idee. Ik heb in de week geen tijd om de krant te lezen. In de weekendbijlage betekende het een meerwaarde. Maar ik ga er op dinsdag niet speciaal de krant voor kopen. Dan lees ik wel alles over cultuur op het internet. Een vreemde keuze vind ik het ook wel. Doet men het met de schrik om ooit zonder content voor weekendbijlage en Etalage-bijlage te vallen? Tuurlijk niet. Het wereldwijde web barst immers van de content rond dit alles.
En waar is de niet te missen m/v-column van dit weekend? Afgeschaft? De deadline niet gehaald? Of ook bewaard voor op een dinsdag? De Standaard voldoet niet echt meer aan zijn eigen standaard…

Helden genoeg op het grote, witte doek. Maar we hebben meer aan die uit het echte leven. Er zijn er met grote, hogere doelen. Ze vechten tegen racisme, voor de natuur, voor gelijkheid, tegen armoede. Dit alles liefst ook nog eens zonder geweld te gebruiken. Bovendien nemen heel wat onder hen er genoegen mee dat ze er nooit iets voor terug zullen krijgen. En dus proberen we regelmatig om hier een échte held (m/v) in de bloemetjes te zetten. Dit keer gaat de eer en het genoegen naar Saskia de Coster. Schrijfster, maar verhalenvertelster of godin zouden haar als titel ook passen. Wanneer Tom Lanoye een schrijfster ophemelt, weten we dat het goedzit. En als Herman Brusselmans in haar een nieuwe muze ziet voor zijn gekanker in HUMO dan moeten we niet meer twijfelen. Dit ijskonijn met fuck me botjes wordt ongetwijfeld groot, als ze het nog niet zou zijn. Niet dat ik haar boeken al gelezen heb. Maar uit alles wat ze doet, blijkt dat ze als een echte godin haar eigen wereld schept. In schriftelijke interviews is het heerlijk ronddwalen. Onbegrijpelijk en net daardoor interessant. Bij televisie-optredens valt ze dan weer op door haar glimmendzwarte kleding. Haar botjes betekenden haar grote doorbraak en ze ziet er geen graten in om met een zweepje op canvas te verschijnen. De LUXe van haar imago is dat ze zich alles kan veroorloven. Van het lieve Nijntje, tot de meest gruwelijke Oosterse films. Wreed zijn en liefjes zalven. Een madam die verdergaat dan het schrijven op papier. Waar ze verschijnt, lijkt haar wereld zich automatisch te ontplooien. Als een vlucht vooruit, maar het publiek en haar omstaanders erin betrekkend. En dat na amper een paar maanden in de algemene belangstelling. Dat we van deze held nog veel gaan horen. Tot ze zichzelf eruit schrijft.

Saskia de Coster in LUX over Yoshimoto Nara

Zij is lifestyle-journaliste. Voor verschillende magazines en ook online weet ze blijkbaar van wanten. Over heel wat heerlijke feestjes had ze mij al persoonlijk bericht. Want dat hoort er blijkbaar bij. Party hier, exclusieve opening daar. Ondertussen kent ze ook al heel wat volk in het wereldje. Waar ze ondertussen behoorlijk goed mee opschiet, ook buiten de uren. Vandaag heb ik een dagje verlof genomen en dus was er gisteren tijd en kans genoeg om er een feestelijke avond van te maken. Samenkomst bij één van haar vriendinnen. Samen naar een exclusieve locatie. Linkeroever. Acht hoog. Het doet vreemd aan. Hoewel we eerst met de lift naar het negende moesten, dalen we meteen weer langs een metalen draaitrap af. Witte muren glanzen en aan de zijkant schijnt ook een gele wand de ruimte in. Recht voor een adembenemende glazen wand. Zicht op de Schelde, de kathedraal, de Boerentoren en de rest van rechteroever. Tussen ons een futuristisch zwembad. Gelijk met de grond. Kringelend van de bassen die uit een viertal luidsprekers komen geschald. Niet dat ik een zwemmer ben. En een zwembroek heb ik ook al niet bij. Het moest een beetje deftig zijn. Ik grijp haar hand. Wat verloren. Zij lijkt het hier al te kennen. De vriendin komt van aan de gele wand. We lopen haar hand in hand tegemoet. Daarachter een loungehoek. Mooie lage kussens. Opgestapeld om in weg te dromen. Ertussen lichtgevende, gekoelde drankbakken. Een pikzwarte cocktailbar ernaast. Rond het zwembad ligstoelen. Met zo’n 10 moeten we hier zijn. Nog drie anderen kwamen later binnen. Vijf anderen gingen er iets voor het ochtendgloren vandoor. Ik nam de tijd om iedereen wat te leren kennen. Een gesprekje hier en daar. Starend uit de gigantische raam. Alle lichtjes van de Schelde één voor één uit. Een paar lichtbakens houden de ochtend in het verschiet. Samen in de kussens wegdromen. Slapen. Vol pluimpjes, volgens haar. Vol liefde, volgens mij.

Wat is het leukste aan bloggen? Het feit dat je er mensen door leert kennen. Oppervlakkig of soms heel hun leefwereld. Online én offline. Vooral de statistieken achter een blog zijn interessant. Zo vertellen referers je niet alleen enorm veel over je fans, maar ook over nieuw blogtalent. Dat is ook de reden waarom ik die statistieken liefst voor mezelf houd en ze niet graag zou doorgeven aan advertising networks. En vandaag ontdek ik dus iemand nieuw: Live from the red-light district…. Vanop dat stekje laat Kaatje zich al sinds maart 2007 goed gaan. Erg interessante posts trouwens. Zo leerde ik al de muziek van het Zweeds duo Koop kennen. En ook de advertising van DUREX XXL die zij postte, was nieuw voor mij. Genoeg redenen om dit blogje aan mijn feedreader toe te voegen.

De aardappel heeft zijn eigen site. Ook voor het ei werd al een site opgericht. Bloemen worden met een site gepromoot. Kaas en biefstuk hebben ook hun eigen webstek. En nu is de VLAM er met een vis-campagne. Via visinfo.be vind je niet alleen recepten terug. Je kan er ook de spotjes van op tv bekijken. Ze zijn met een heel hoog Peulengaleis-gehalte. Niet alleen qua stijl doet het aan de vetzakskes denken, maar ook qua absurde humor. Al kan het ook aan het Antwerpse accent van Dolf de zeewolf liggen dat ik steeds weer in een deuk lig bij dat filmpje.