Ogen.
Jij bent de eerste die ik het vertel. Dat ik maar zelden een meisje recht in de ogen durfde te kijken. Waarschijnlijk een onaangenaam souvenir uit mijn hoofdzakelijk ongemengde studententijd waardoor meisjes nog altijd een beetje van Venus komen. Maar vooral omdat ik weet dat ogen spreken. Je kijkt recht in de ziel, in het hart. De schrik ook. Van omstaanders. Een diepe blik gaat immers niet ongemerkt voorbij. Rondom jou merken ze het meteen wanneer je je ogen reserveert voor één iemand. Dat vertelde ik haar dus allemaal. Dat ik er bij haar blijkbaar niet zo’n probleem mee had. Toch wel. Maar ik had een truukje geleerd. Net onder de ogen kijken. Meer naar de neus toe eigenlijk. Of de aandacht aan één pupil besteden en zo afwisselen. Het lijkt vreemd, maar het is gewoon makkelijker. En dus stelt zij voor om wat te oefenen. In elkaars ogen kijken, is volgens haar immers leuk. Dat had ik met haar ook al wel lichtjes gemerkt. Ze vond het zelfs haast een spel. Hoe speels vindt een kind het om zich ergens achter te verstoppen, te kijken en dan te merken dat de mama recht in de ogen kijkt. Uren kunnen kinderen zich er zoet mee houden. En dus speelden we het spel vanochtend. Op de trein. Zonder het kirrende geluid van een kind. Maar een ervaring om nooit te vergeten. Samen het treinstel vanuit Nederland binnen. Zij wijst me een plaats aan met de rijrichting mee. Bij het raam. Zij gaat ook bij het glas zitten, tegen een gordijntje leunend. Maar dan wel in de andere helft van de wagon, daar waar de stoelen met hun rug naar de bestemming kijken. Beide leunend tegen het glas. Haar kijkers mijn richting uit. Mijn pupillen tot bij haar, niet verder. Vanop een afstand lijkt het makkelijker. En als je het als een spel vermomt, is het al helemaal een makkie. Ik probeer het mee te spelen, zonder al te veel argwaan bij de passagier naast me te wekken. Mijn krantje om af en toe achter weg te duiken. Even pootjebaden in de nieuwe lay-out van De Standaard. Het aangename gevoel van recht in haar ogen kijken. Zij gebruikt het gordijntje. Eerst het stof eruitkloppen. Dan haar gezicht erachter verbergend. En weer mekaar van ver aankijken. Antwerpen-Brussel, heen.