Vrijdagnacht liefdesvirus.
Nog vol vuur van de ochtend. Laat uitgeslapen dus. Verlof en niet veel concreets gepland. Behalve ’s avonds dan. In de vlucht even een drankje binnenslurpen op de dansschool. Nadien naar haar. Met haar naar een salsaclub. Klein, werelds café waar tropische warmte hangt. Haar gitzwarte mantel werpt ze af. Daaronder een kleurenpalet waarin tropische vissen zich kleurloos zouden voelen. Haar hakjes maken haar iets groter dan ze is. Ik mijn geruit hemd met geklede broek. Dansschoenen. Of iets dat daarvoor kan doorgaan. Stomende lijven waarlangs we passeren. Naar de toog. Voor mij een Fanta. Zij een goedgemixte cocktail. Met ijsblokjes. Om af te koelen, zegt ze. En we zijn nog maar net binnen. Ze shaket met haar heupen lichtjes mee op het ritme van de muziek. De dj stuurt een nieuwe ritmesectie op de dansvloer af. De blonde haartjes op haar armen gaan wat rechtop staan. We nemen onze cocktails aan en ze loopt recht op een tafeltje af. Ze nipt een scheut van haar glas. Dat we dit feestnummer toch niet aan ons kunnen laten voorbijgaan. Ook het Fantaflesje wordt één slok lichter. Haar ogen en wiebelende lijf trekken me mee de dansvloer op. Mijn armen rand haar. In danshouding. Voor salsa. Zij heeft een jaar les achter de rug. En ook ik heb het afgelopen jaar wel wat moves geleerd. Het voelt heerlijk aan. In één vloeiende beweging lijken we te versmelten. Ze volgt als vanzelf. Geen schokkende bewegingen, alles als vanzelf. Rondom ons zelfs wat bewonderende blikken. Al heb ik vooral haar ogen in vizier. De gekleurde spots die weerkaatsen in haar ogen. Tot we onze jassen weer gaan halen. De deur uitstappen en in het licht van een klein maanschijfje stappen. Een lichte huivering. De armen in elkaar verstrengeld om de warmte wat bij te houden. En om de koude van de buitenlucht wat te weren. Zweetdruppels die zich vermengen tot een fantastische mix. Naar huis. Eerst haar kant op. Dan ik de mijne.