Hemels.
Zij is lifestyle-journaliste. Voor verschillende magazines en ook online weet ze blijkbaar van wanten. Over heel wat heerlijke feestjes had ze mij al persoonlijk bericht. Want dat hoort er blijkbaar bij. Party hier, exclusieve opening daar. Ondertussen kent ze ook al heel wat volk in het wereldje. Waar ze ondertussen behoorlijk goed mee opschiet, ook buiten de uren. Vandaag heb ik een dagje verlof genomen en dus was er gisteren tijd en kans genoeg om er een feestelijke avond van te maken. Samenkomst bij één van haar vriendinnen. Samen naar een exclusieve locatie. Linkeroever. Acht hoog. Het doet vreemd aan. Hoewel we eerst met de lift naar het negende moesten, dalen we meteen weer langs een metalen draaitrap af. Witte muren glanzen en aan de zijkant schijnt ook een gele wand de ruimte in. Recht voor een adembenemende glazen wand. Zicht op de Schelde, de kathedraal, de Boerentoren en de rest van rechteroever. Tussen ons een futuristisch zwembad. Gelijk met de grond. Kringelend van de bassen die uit een viertal luidsprekers komen geschald. Niet dat ik een zwemmer ben. En een zwembroek heb ik ook al niet bij. Het moest een beetje deftig zijn. Ik grijp haar hand. Wat verloren. Zij lijkt het hier al te kennen. De vriendin komt van aan de gele wand. We lopen haar hand in hand tegemoet. Daarachter een loungehoek. Mooie lage kussens. Opgestapeld om in weg te dromen. Ertussen lichtgevende, gekoelde drankbakken. Een pikzwarte cocktailbar ernaast. Rond het zwembad ligstoelen. Met zo’n 10 moeten we hier zijn. Nog drie anderen kwamen later binnen. Vijf anderen gingen er iets voor het ochtendgloren vandoor. Ik nam de tijd om iedereen wat te leren kennen. Een gesprekje hier en daar. Starend uit de gigantische raam. Alle lichtjes van de Schelde één voor één uit. Een paar lichtbakens houden de ochtend in het verschiet. Samen in de kussens wegdromen. Slapen. Vol pluimpjes, volgens haar. Vol liefde, volgens mij.