Vuil engeltje.
Ze had het blijkbaar gemerkt. Mijn stilzwijgen, mijn ongetwijfeld lange gezicht. Op mijn verontschuldigende sms’je later die avond leek ze haast even verontschuldigend te antwoorden. Ik, van mijn kant, mezelf vergelijkend met een klein kind. Dat het waarschijnlijk aan het winderige, frisse weer had gelegen. Dat voor haar fun in gradaties bestond. Dat ze met mij ook al toffe momenten had beleefd. Maar dat er daar gerust nog wel wat bij konden. Dat ik morgenmiddag wel een ijsje lustte na het middagmaal. Of ze zin had om mee te gaan. Een telefoongesprek dat langer duurde dan noodzakelijk. Hoogst vermakelijk en met slechts één conclusie. Ja, dus.
Vanmiddag samenwezen op een bankje. Brussel-Noord, uitwaaiend op een bank voor het station. Veel wind, weinig woorden, veel gesmak. Een bolletje citroen en eentje banaan op een horentje. Een wafeltje met pistache, mokka en vanille. Veel slagroom en één koninklijke aardbei met groen kroontje. Een engeltje dat zich op mijn tong nestelt. Samen met de laatste kruimels van het horentje lijkt ook het engeltje zich mee naar binnen te worstelen. Recht richting hart. Zij heeft nog wat smikkelwerk. Ik drink ondertussen van het vuur in haar ogen. Smullend zweven mijn ogen over haar lichaam. Het engeltje dat zich nu als een rebel begint rond te bewegen. Op mijn tong had het, tijdens het verorberen van het heerlijke ijsje, al gepist. En nu leken ook mijn hart en hoofd eraan te moeten geloven. Een engeltje op zijn vuilst. Zoals ze zich maar heel zelden laten opmerken. Daarna een duiveltje dat uit het vuur in haar ogen opdoemt. Komt het dan toch allemaal nog goed? Of gaan engeltje en duiveltje niet samen? Het zijn toch net tegengestelden die het samen goed doen? Of geldt dat niet voor engeltjes en duiveltjes. Ach, als het voor mij en zij maar opgaat.