Voor we het in België te zien krijgen, zal nog wel even duren. Bloggen is nog vrij onbekend. En dus zijn de ‘gevaren’ nog veel minder bekend. Maar in een ver land is het al zover. Daar is al een reclamefilmpje te zien dat moet waarschuwen voor al te veel privédetails online: think before you post! Meer van deze campagne vind je op de site van Cybertipline.
In een ver verleden was er Napster. Toen kwam iTunes. En nu heb ik online iets nieuws ontdekt: MediaMaster. Je platencollectie online, een mediaplayer online en widgets om je platen te delen met de bezoekers van je site of blog. Ik moet er nog wat mee spelen. En ook wat het juridische aspect betreft zoek ik nog naar een verklaring. Maar het gaat allemaal verbazend vlot. Het uittesten kan je alvast via de blog van shanghai_kiss.
In De Standaard Magazine is dit weekend een nieuwe reeks gestart: De relatiemarkt. Opnieuw werken Tine Hens (voor de interviews) en Marco Mertens (voor de foto’s) samen. En deze reeks belooft weer heel wat moois. Ik lees het wel graag. Interviews waarvan je weet dat ze uit het leven gegrepen zijn. Dingen ook waarvan je weet dat ze waar zijn, oprecht. En dingen die je herkent…
‘Ik had geen zin om energie te steken in iets wat misschien op niets zou uitdraaien. Als je lang alleen bent, heb je op de duur echt wel voldoende vrienden. Ik had niet de behoefte om nog maar eens een goede vriend te leren kennen. Ik wilde iemand ontmoeten die van me hield, zonder meer.’
Wat is het leuk. Voor haar was het steeds regelen, organiseren, smeken. Maar zij stelt zelf dingen voor. Haar kinderlijke enthousiasme en ontdekkingszucht zijn heerlijk. Mekaar leren kennen wordt zo plezierig. Minder dan met woorden, gebeurt het door beelden. Samen dingen doen. In plaats van eigenliefde, samenleven. Niet dat alles samen moet gebeuren. En dat er ongetwijfeld dingen zijn die zij wel en ik niet, of omgekeerd. Maar in het begin is het toch aftasten? Gisteren was het weer aan mij. Mekaar iets nieuws laten ontdekken. Niet in verre landen of met spectaculaire randen. Gewoon nieuw. Opdat verbazing en bewondering niet zouden verdwijnen. En steeds met elkaars ogen als bekend rustpunt. Fietsen via Berchem naar het Nachtegalenpark. Daar waar een verleden van bunkers te rusten ligt. Voor geborgenheid moeten we nu de mastodonten niet meer in. We lijken met zijn tweetjes ingekapseld. In één grote bel. Niet zo eentje die in alle kleuren glinstert tot ze uiteenspat. Wel een onzichtbare die wat tegenkanting kan verdragen. Wanneer we naast elkaar fietsen omsluit ze ons. Hand in hand. Feestelijke familie in het wit voor een kasteeltje. Bruidsfoto’s. Handengeklap. Bloemenpracht. Zonnezacht. Even toekijken. Dan elkaar aankijken. Hunkerende blikken. Eerst onrustig, vragend. Dan zeker, vanzelfsprekend. Niet spreken, wel fluisteren. Gedachten raken elkaar. Lippen raken elkaar. Het andere park in. Banken aan weerszijden. Verweerd. Jarige basten dragen het gebladerte dat ons toewuift. De zon filterend. Want het is nodig. Om geen overdosis te ondergaan. Af en toe de bel die zich tussen ons beiden sluit. Een ouder koppel komt uit de andere richting. Uiterlijk ouder. Hun kijken verraadt innerlijke jongheid. Van de ene bank naar de andere. De vrouw wrijft hier en daar over de rugleuning. Liefdevol, zoekend. Stilstaan. Haar hand knijpt even in zijn zij. Nu raakt hij ook de leuning aan. Een kus. En liefdevol de jongere generatie boompjes tegemoet. Wij verder over het grind. Zij kijkt me aan en we zijn zeker dat we hetzelfde denken. Hetzelfde doen. Recht naar de bank. Omkijken of het koppel weg is. Naar de rugleuning. Twee namen. Niet geschreven in inkt. Dat zou uitregenen of overschilderd worden. Wel gekerfd. Niet duidelijk. Niet veel. Iets dat op een hartje lijkt. En twee letters. Meer moet dat niet zijn. De verf is vers. Van net na de winter. Maar waar het liefdessymbool afbladdert, is geschiedenis geschreven. In het echte leven heb je immers geen laagje verf nodig. Het mag, en kan verfrissend zijn. Verouderen zal het toch. Het onderliggende is het enige dat blijft. Onze bel laat de bank los. Het pad verder af. Het verleden achterlatend. Nieuwe ontdekkingen tegemoet.
Overdruk op het werk heeft ervoor gezorgd dat ik de Meeting of Minds gemist heb. In de vlucht wel even langs de Antwerpse terrasjes voorbijgereden. Twee locaties zou ik deze zomer graag (al is het maar even) in hun glorie hersteld zien. Zo zoekt men in het Fotomuseum nog steeds naar een uitbater voor het Café. En ik herinner me aangename avonden in de Studio Herman Teirlinck. Een rond lokaal, een glitterbol tegen het plafond, muziek van Gabriël Rios en veel schoon volk. En dan hebben we het natuurlijk nog niet over Strantwerpen (vanaf 15 juni 2007), het strand van de Zomer van Antwerpen (vanaf 2 juli 2007) en het strand van het Noorderterras gehad. Al is het wel wat vroeg om al echt in die pure zomersfeer te zitten…
Cirque du Soleil zal zijn nieuwe Europese tournee voor het eerst in Antwerpen tonen. Maar we bereiden ons alvast mooi voor op de zomer: met O Dierbaar Antwerpen. Het openingsfeest is de moeite met Kapitein Winokio, DJ GRAZZHOPPA’S DJ BIGBAND & Think of One. Op 18 mei 2007 kunnen we dan weer naar de officiële opening van de commerciële ruimten in het gloednieuwe stuk van het Centraal Station. En er is ongetwijfeld nog veel meer fraais op komst.
Mike leeft in San Francisco. Hij heeft geen vriendin. Een relatie is natuurlijk geen contract dat je afsluit. Maar op zijn site MaybeMike gaat hij nu op zoek naar een vriendin. Niet via een datingsite dus en zeker niet in real life. Wel op zijn persoonlijke site. Waar hij zichzelf voorstelt, zijn ideale match beschrijft en de mogelijkheid geeft ‘to apply’. Originaliteit kent geen grenzen.
De clip van vandaag moeten toch niet altijd high-tech MTV-hyperkenetisch zijn. Dat bewijst Shitdisco met de uitstekende muziekvideo bij ‘OK’.
De nieuwsdienst van de vrt kondigt de start van de verkiezingsverslaggeving aan. We zien daar een url vermeld: verkiezingen07.be. Heeft iemand in januari al een Pietelke gedaan? Sinds dan is de url in elk geval geregistreerd bij DNS. Hopelijk was het iemand van de vrt zelf. Anders gaat het hen zeker en vast meer kosten dan een pallet chips. En verkiezingen08.be is alvast nog vrij… Iemand?
Tranen in de ogen bij een reportage? Het kan. Niet in een aflevering van Koppen of Telefacts. Wel door de schitterende reeks 0032 op één, dankzij DOC.FISH van Woestijnvis. En tijdens de eerste tien minuten van de aflevering van gisteren werden zomaar even twee primeurs getoond. Een debat zoals dat er aan toegaat in Vlaanderen als het over vreemdelingen gaat. De vlaming (in een ver verleden uit Marokko overgekomen) die in de witte zaal mee wilde debatteren met de politici van Vlaams Belang, Open VLD en N-VA. Maar hij werd droog de mond gesnoerd door de afsluitende woorden van de moderator: bedankt voor het debat… en nu receptie. Nadien zagen we hoe de nieuwe vlaming zich de vraag stelde die ook de oude vlaming zich stelt bij het zien van jonge marokkaantjes op de donkere straten: waar zitten die ouders? Vreemd dat het de eerste keer is dat we politiek op zo’n eenvoudige manier voorgesteld zien in Vlaanderen…