February 11, 2010 0

pech

Af en toe heb je zo van die momenten.
Dat het één na het ander.
Hoe je ook probeert.
Het één na het ander tegenwaait.
Met de kop in de wind.
IJskoud en gierend om de oren.
Vallend, slenterend, hotsend en botsend.
Tegenslag.
Als een granieten moker op een aambeeld dat niet meegeeft.
Tot plots.
Van het één op het ander moment.
Een zomerbriesje langs het zonlicht je richting uitkomt.
Enkel wat blutsen en builen achterlatend.
Helend via de kleuren van een regenboog.
Tot enkel nog een herinnering overblijft.
Aan pech, toeval en levenslessen.

February 7, 2010 0

advies

Gisteren een financieel adviseur over de vloer gekregen.
Via een paard van Troje, in dit geval iemand die ik van ver wel wat ken, raakte hij binnen.
Ik ben sowieso allergisch voor verkopers allerhande.
Zowel voor het type dat zijn waar niet kent, denk aan een groot-elektro-zaak,
als voor het bezeten type, denk aan getuigen van Jehova.
Maar iemand die ik dus van ver ken, volgt opleiding tot financieel adviseur.
Of hij dat eens mocht komen uittesten, was de vraag.
Enthousiast klonk mijn ‘ja’ ongetwijfeld niet, maar het was er wel uit.
Twee keer was zijn afspraak al verschoven, telkens op zijn eigen vraag.
Toen moest ik telkens weer proberen om mijn enthousiasme wat te verbergen.
En gisteren was het dan zover.
Wel een half uur later dan was afgesproken, ‘maar kom,
met grote financiële maximalisatie in het vooruitzicht
ziet een mens al eens iets door de vingers’, zag ik ze denken.
Ze, inderdaad.
Want onaangekondigd stond er ook nog een gladde verkoper mee aan de deur.
Z’n nieuwe bmw wat opvallend in het zicht geparkeerd.
Hij droeg een kostuumbroek en stijf hemd waarop opvallend het merk gestikt was.
Ik vroeg me stilletjes af of iemand dat voor zijn plezier draagt.
Twee uur werd ik rond de oren geslagen met (onzekere) intresten en (zekere) kosten.
Hij had hét ideale product.
Want een verzekeringspakket met een deel vaste intrest
en wat risico om meer intrest te bekomen dan via een spaarboekje.
Ja, hun advies is gratis en dat komt inderdaad omdat ze betaald worden
door Bank Degroof en DKV.
Ze zijn dus ook afhankelijk.
Ik vind het vreemd dat ze wel een schijn van onafhankelijkheid willen claimen
omdat elke klant andere vereisten heeft.
Maar anderzijds zijn ze wel afhankelijk wanneer het gaat over de aanbieder
van het product dat de klant zou willen.
Na twee uur moest ik weg.
Naar ergens.
Ik moest er zijn.
En ik had dus geen tijd meer.
Op hun vraag naar namen, telefoonnummers en mails van andere mensen
waar ze eens langs konden gaan, heb ik geantwoord dat ik
die op een later tijdstip eventueel nog wel eens zou doormailen.
Ooit nog wel eens…

February 4, 2010 0

net

Ze zit iets verder op de bank.
Na mij de trein ingelopen, net voor de deuren piepend sloten.
Terwijl ik mijn ademhaling probeer te bedaren, vang ik voor het eerst een glimp van haar op.
Even uitblazen van het sprintje over het perron.
Bijna te laat, maar nog net op tijd.
Ik sla mijn dikke mantel open.
Eerste de kraag, daarna de knoppen openknippend van boven naar beneden.
Mijn grijze opwollende sjaal draai ik los over mijn hoofd.
Mooi gevouwen komt hij op mijn rugzak terecht.
En ondertussen blijft mijn blik als betoverd bij haar hangen.
Ik lach, zij lacht.
Ik kijk weg, zij kijkt weg.
Ik probeer terug haar ogen te vangen, zij laat het gebeuren.
Bijna te laat, maar nog net op tijd.

February 3, 2010 0

kloof

Een gehaaste vrouw grijpt een beker fruitsap van de toog en gooit wat euro’s in de plaats.
Daarover, op de grond, ligt een dakloos gezin waarvan de ouders zich een keer omdraaien
en het kind zijn oogjes nog even dichtknijpt.
Een man in maatpak loopt de krantenwinkel in en komt weer buiten met een magazine onder de arm.
Daarnaast kijkt een armeluis toe vanop een stapel gazettenpapier van de afgelopen week.
Een zakenman met aktentas struikelt bijna, maar net gered van een val van de trap.
Terwijl een dame bedelt voor nieuwe kousen rond haar opgezwollen voeten.

January 31, 2010 0

overdonderd

Ik kan niet zo goed overweg met verhaallijnen die in mekaar overvloeien.
Correctie: ik kan niet zo goed overweg met gesproken verhaallijnen van verschillende mensen
die in mekaar overvloeien.
Het vreemde is dat ik het in muziek, theater of film wel apprecieer.
Dat je moeite moet doen om te blijven volgen.
Maar daar is het voordeel dat het meestal net zo gedoseerd is zodat het nog begrijpbaar
en vatbaar blijft.
In geanimeerde gesprekken tussen veel mensen in een grote groep krijg ik het daarentegen moeilijk.
Met een beperkt aantal mensen die één voor één van zich laten horen, vind ik het leuk.
Maar wanneer de groep zich opsplitst, sla ik tilt.
Een deel keuvelt over het één terwijl een ander deel daar doorheen babbelt over iets anders.
Ik heb moeite om dan te kiezen.
Wat volg ik en waar word ik tijdelijk doof voor?
Omdat het meestal allemaal wel interessant is.
Omdat elk gesproken woord me doet nadenken.
Eerst over de inhoud.
Indien de inhoud beperkt is, probeer ik de persoonlijkheid van de spreker te ontleden.
Ik ben een actieve luisteraar.
En misschien net daardoor dat ik al eens overdonderd verdrink in gezellig gekeuvel van anderen.

January 26, 2010 0

zijn plaats

Soms heb je het al eens moeilijk om iets een plaats te geven.
Ook mij overkomt dat nog geregeld.
Al durf ik de laatste tijd al wel eens verbazend rustig worden
ondanks ratelende hersenradertjes.
Sinds kort heb ik immers in mijn hoofd een ware zenmonnik te gast.
U kent ze wel, zo met een vuil-oranje toga om en met een blinkende, kale kruin.
Mijn zenmonnik is wel een ferme schaal kleiner dan de klassieke variant.
Hij moet immers in mijn hoofd passen en vlot kunnen rondbewegen zonder zijn eigen hoofd te stoten.
Bovendien heeft hij sinds zijn komst ook aan zijn modegevoel gewerkt
en draagt dus een witte zumbabroek met daarboven een wit loshangend shirt.
Maar om terug te komen op dat “een plaats geven”…
Mijn zenmonnik heeft me geleerd dat de uitdrukking eigenlijk is dat je iets “zijn plaats moet geven”.
Waarbij hij dan uitdrukkelijk een klemtoon legt op “zijn”.
Meestal geef je iets immers in eerste instantie een andere plaats dan dat het eigenlijk verdient.
Iets leuks kan je te veel plaats geven waardoor het tegen je begint te werken wanneer het niet meer leuk is.
Of je geeft iets leuks te weinig plaats. En dat merk je dan vooral wanneer je het kwijt bent.
“Idem dito voor onaangename dingen.”
Ja, zelfs een zenmonnik durft al wel eens kort door de bocht gaan.
“Het is een moeilijke evenwicht”, dat moet mijn zenmonnik me nog zowat dagelijks toefluisteren.
Terwijl hij in mijn hersenpan van links naar rechts zweeft en daarbij probeert om zijn evenwicht zelf niet te verliezen.
En om te beseffen dat we aan iets onaangenaams te veel plaats geven,
moeten we dat pijnlijke eerst van heel dichtbij en vanuit alle hoeken bekijken.
Hoe pijnlijk ook.
Maar iets “zijn” plaats geven heeft in elk geval meer effect dan iets “een” plaats geven.
“Een” plaats doet inderdaad denken aan wegdrummen en opstapelen.
Ook als het meer plaats inneemt dan het eigenlijk verdient.
En dus probeer ik mijzelf te verbeteren in het inschatten van “plaats”.
Zodat je handiger kan stapelen in je hoofd en niet meer zo veel ruimte verliest.
Zodat de plaats die je verliest ook niet echt verloren is, maar eerder een handige bibliotheek aan ervaring en leer-stof is.

January 24, 2010 0

barsten

Het bonkende ritme vertraagt.
Een verdovende druk valt over me.
Ondergedompeld in de zinderende warmte.
Rust vinden en hopen dat er morgen nog meer barsten komen.
Meer barsten voor minder barsten.

January 20, 2010 0

getraind

Er was eens een trein.
Die op tijd vertrok.
Waarvan de verlichting werkte.
Waarvoor geen mensen sprongen.
Eén die op tijd aankwam.
Er was eens.

January 16, 2010 0

muzikaal muzak

De eerste muzikale ontdekking van het nieuwe jaar is zeker en vast Fanfarlo
(hieronder te horen met The Walls Are Coming Down en Harold T. Wilkins).

Nieuw is het genre waarin hun muziekjes thuis horen in elk geval niet.
Denken we maar aan Beirut (Nantes, Sunday Smile)
van alweer meer dan een jaar geleden (2007 om precies te zijn).

http://www.youtube.com/watch?v=N-mqhkuOF7s

Vorig jaar waren er dan meerdere groepen
die teruggrepen naar rijke melodieën en klassieke instrumenten.
Zo dook Kings Of Convenience (Boat behind) op de radio op.

En ook The Leisure Society (Save it For Someone Who Cares) verwende onze oren al eens.

Benieuwd wat we zo nog allemaal mogen verwachten in deze richting…

meer: muzikaal muzak II

January 13, 2010 0

toekomst

De International Consumer Electronics Show (CES) is ondertussen achter de rug.
Elk jaar worden daar de nieuwste elektronische snufjes voorgesteld.
Zo vangen we een glimp op van de nabije en iets verdere toekomst.
De netbooks overspoelden vorig jaar volop de markt.
Ook smartphones vinden steeds meer hun weg naar jan met de pet.
En ondertussen groeien deze beide categorieën meer naar elkaar toe.
Netbooks worden altijd maar zuiniger en mobieler.
De smartphones bieden steeds meer functionaliteiten en hun interfaces worden handiger.
Vraag is of de e-readers gaan doorbreken als onafhankelijk device
of dat hun functionaliteit wordt overgenomen door bestaande toestellen.
3D-tv is voor mij alvast het meest overroepen gadget van dit moment.
Prijzen kennen we nog niet, 3D-cinema moet zijn hoogtepunt nog bereiken,
HD-tv heeft nog maar een beperkt publiek
en echt vernieuwende functies van digitale tv hebben we ook nog niet gezien.
Werk genoeg dus op het gebied van televisie
en volgens mij is de kwaliteit van content belangrijker dan de technologie daarachter.
Wel kijk ik uit naar de nieuwe instant camera van Polaroid.
Omdat de functionaliteit (direct print) het daar wint van de technologie.