March 13, 2010 0

vooroordeeld

Je merkt dat mensen heel vaak een eigen context creëren.
Ook ik trap voortdurend in die val.
Wanneer je iemand nieuw tegen het lijf loopt, stel je je meteen vanalles voor.
Je denkt te weten wat die persoon denkt, doet.
Er schieten redenen door je hoofd over waarom die persoon zo gekleed gaat.
Waarom hij of zij zo spreekt.
Het accent, de toonhoogte.
Je leidt er meestal (onbewust) vanalles uit af.
En dus draag je ongewild ook een bepaald imago met je mee.
Je bent niet meer dan een merk, met extreem uitvergrote positieve en negatieve kanten.
Wit-zwart en zo.
En dus heb ik een grote bewondering voor iedereen die dit probeert duidelijk te maken.
Mensen die je even doen schrikken door jouw beeld over zichzelf tegen te spreken.
Kent u Lieven Verstraete?
Inderdaad, het is de ietwat stijve, niet altijd even vlot uit zijn woorden komende nieuwsanker
die op canvas regelmatig Ter Zake presenteert.
Iets in zijn presentatiestijl heeft bij mij het beeld gecreëerd dat hij wel vakkennis heeft,
maar qua presentatie moeilijk de structuur met zijn vragen en de antwoorden van de geïnterviewde
kan volgen. Zijn vragen lijken wat los te staan van vorige antwoorden
en heel diep gaan ze meestal niet.
Sinds kort kan ik hem beter appreciëren op Radio 1.
Niet in één of ander actualiteitsprogramma, maar wel in Exit Plus World.
Elke week presenteert hij er een heerlijke mix van wereldse deuntjes
en weet daar ook vaak boeiende weetjes tussen te gooien.
De muzieklijst die je op de site kan downloaden is een verzorgd pdf-bestand
waarbij de tussenteksten mee uitgeschreven zijn
en de referenties van de muziek exact beschreven staan.
Een deel van het beeld dat ik al had over Lieven Verstraete is dus versterkt:
vakman, perfectionist en detaillist.
Ook de minder positieve tegenpolen zijn versterkt:
passie dringt niet door in zijn presentatiestijl.
Al zal het beeld dat wij hebben, wel nooit compleet en correct zijn.

March 7, 2010 0

ochtend

Ik word gewekt door een vroege vogel.
Vanop een tak ergens ver boven klinkt de roep van een merel.
Het antwoord klinkt van een paar bomen verder.
De geur van lentegras in mijn neus.
Met mijn hand duw ik wat bladeren weg die voor mijn ogen hangen.
De struik veert op en een lieveheersbeestje vliegt op.
Mezelf uitrekkend verdrijf ik de slaap uit mijn armen.
Daarna zoek ik de kracht terug in mijn benen.
Ik leun achteruit.
De rug rechtend tegen de verweerde schors van een dikke boom.
Vanuit een schone plas regenwater schep ik gretig.
Om de laatste slaaprestjes uit mijn ogen te plensen.
Ik vis een verse peer uit de knapzak die naast me ligt.
En wanneer ik het steeltje in de struiken spuw, trekt de villa weer mijn aandacht.
Daar is het meisje weer.
Ze opent de deur en sluit ze weer wanneer ze buiten staat.
Over de lange oprijlaan loopt ze naar de poort.
Hier en daar lijkt ze met haar rood-witte schoenen het grasperk af te lijnen.
En ondertussen likt ze aan een grote ronde lekstok.
Ze houdt hem in haar rechterhand en slaagt er in
om de poort enkel met haar linkerhand te openen.
Om ze ook weer achter haar te sluiten.
Wanneer ze dat gedaan heeft, kijkt ze even links en rechts.
Haar blik passeert slechts heel vluchtig langs de struiken waarachter ik zit.
En dan dendert er een zware SUV voorbij.
Met verduisterde ramen staat hij nu stil.
Op de grond daarachter zie ik enkel nog de tippen van haar schoenen.
Eerst twee, dan één en uiteindelijk is ook die verdwenen.
De wagen scheurt weg.
Laat me achter in een donkere, stinkende stofwolk.

March 4, 2010 0

de muur

Ik stap uit de trein.
Een moment nadat de deuren zich fluitend hebben geopend.
Links en rechts.
Uitkijken over het verduisterde perron.
Enkel verlicht door de waas van het blauw-rode neon.
Met mijn handen reik ik naar de zwarte muur.
De groffe natuursteen voelt koud aan.
Wanneer ik mijn handen terugtrek, laten ze een lichtergekleurde handdruk achter.
Eén die na een tijdje vanzelf weer wegtrekt.
De deuren van de trein klappen weer dicht.
Druk pompend komt de trein in beweging.
Verdwijnt uit het zicht.
En laat mij achter op het perron.
Geen ander levend wezen te zien.
Ik leun even met heel mijn lichaam achteruit.
Tegen de muur.
De steen voelt minder hard dan ik verwacht had.
Hij lijkt mee te geven, in te drukken.
Ik kom weer naar voor, weg van de muur.
Kijkend naar het donkere zwart zie ik nu mijn portret in de muur.
Een indruk die zachtjes maar onbetwistbaar vervaagt.
Tot er niets meer te zien is.
Behalve de muur.

February 28, 2010 0

muzikaal muzak II

2010 wordt ongetwijfeld een muziekjaar met een sterk nostalgisch tintje.
Een tijd geleden postte ik hier al een aantal leuke muziekjes die op een trend in die richting wijzen.

En de instrumentele, warme melodieën voor bij een winters kampvuur
blijven maar de radio bestormen.
Bij ons is Tunng momenteel te horen met het vrolijke dansdeuntje Hustle
waarbij het twijfelen is tussen ingetogenheid en totale blijdschap.

Opvallend is hoe de beeldtaal van de clips heel dikwijls overeenkomt.
Dat de natuur en een hang naar een traditioneler vroeger een hoofdrol krijgen in de clips
zal niet toevallig zijn in deze tijd van ecologische bewustwording zeker?

In al deze nummers wordt net zoals in Little Lion Man de schoonheid van de stemmen
en het instrumentarium benadrukt.
Erg klassieke instrumenten en een samenzang die samenkomen
in een wat zweverige muziekstroom die het nummer voortstuwt.

Shearwater is nog een groep die gelijkaardige muziek brengt.
Hieronder is een pakkende Hidden Lakes te zien en te beluisteren.

Ook Midlake (hieronder met Acts of Man) lijkt terug te grijpen naar de nostalgische trend. Al klinken hun nummers net ietsje gelikter dan al de vorige.

Wie graag dit genre van muziek hoort, kan op vrijdag 21/05/2010 terecht bij Rataplan vzw in Borgerhout voor een avond met Isbells & The Bony King of Nowhere.

February 27, 2010 2

Pavlov

Mijn gsm biept.
Kort en krachtig voel ik het in mijn broekzak.
En meteen flitst er dan een naam en gezicht door mijn hoofd.
Soms terecht, soms onterecht.

February 26, 2010 0

open brief

Geachte Minister,

De afgelopen maanden werd België uitgeroepen tot belastingparadijs en drugsparadijs.
Ondertussen sta ik elke ochtend en avond ofwel in de file tussen Antwerpen en Brussel.
Ofwel sta ik te wachten op een trein die niet komt of misschien wel of uiteindelijk dan toch niet.
Om dan uiteindelijk recht te staan in een stoptrein waarvan de deuren niet werken,
de helft van de wagons ontbreekt of de deuren en alarmbellen defect zijn.
Ikzelf reis samen met vele andere anonieme stemmen naar en vanuit de Europese hoofdstad.
In het treinstation Brussel-Noord is er ondertussen het vertrouwde beeld
van daklozen die er dag en nacht doorbrengen.
Met een beetje geluk in het ietwat verwarmde station, anders buiten in de winterkoude.
Aangezien dit fenomeen u niet lijkt te raken,
ga ik er vanuit dat zij een waarschuwing moeten zijn voor ons.
Wij moeten immers blij zijn dat we elke dag acht uur betaald mogen gaan werken.
Ikzelf doe mijn job graag en word er bovendien goed voor betaald.
Het steekt een beetje dat ik tegelijk voor elke euro die ik verdien ook een euro afdraag,
maar kom, voor een democratie met sociale zekerheid moet men al iets over hebben.
Belastingen, sociale bijdragen, ecologische belasting.
U weet daar ongetwijfeld meer van af dan ikzelf.
Ik probeer ondertussen te sparen voor een eigen appartement of huis.
Onbetaalbaar tegenwoordig durft men al wel eens vermelden.
Sowieso te duur voor wat je krijgt, durf ik zelf te zeggen.
En dus spaar ik ondertussen de centen maar al wat.
Bij één van de banken die u vorig jaar niet hoefde te redden.
Omdat de banken die u wel gered hebt vooral kosten aanrekenden en lagere interesten boden.
Ze doen dat nu nog steeds trouwens en ondertussen betalen ze u
als medebestuurder al wel eens een extra loon uit
dat amper aan de hoogte van de bonussen van hun beursspecialisten kan tippen.
Af en toe denk ik ook wel eens aan mijn toekomst.
In een onbewaakt moment denkt u toch ook wel eens aan de betaalbaarheid van de pensioenen?
Ik stel voor: lees het lijstje hierboven nog eens na.
Heel wat werk nog voor u en uw collega’s.
Ik stel voor: werk eraan.
Zorg dat de Europeaan, Belg & Vlaming kan blijven werken en ondernemen.
En laat alles waar we geen nood aan hebben gerust vallen.
Gordels in de trein omdat uw collega’s al meer dan 20 jaar niet investeren in veiligheid op het spoor,
een Lange Wapper omdat uw collega’s al meer dan 20 jaar niet investeren in mobiliteit,
het huren van gebouwen die u zelf nog maar net verkocht,
een spreidingsplan om de aandacht af te leiden van dossiers waar u zelf wat in opspraak dreigt te komen.
Houd u gerust bezig met de herwaardering van belastingcontrole.
Investeer opnieuw in de rechtstaat.
Justitie en binnenlandse zaken verdienen duidelijke wetten en begrotingen die werken.
Mobiliseer de bevolking bij mobiliteitsvraagstukken.
Vraag verantwoordelijkheid van ons, burgers, zoals u zelf uw verantwoordelijkheid draagt.

Fijn weekend en veel succes met al het komende werk,

Jeroen

February 25, 2010 0

lichtend

De hemel verkleurt.
Van donkerblauw gaat het naar grijzig.
Tot hij uiteindelijk uitdooft in een zwarte nachttint.
Hier en daar springen lantaarnpalen aarzelend aan.
Pinkend en nog roodgloeiend.
Ikzelf slenter van de ene lichtkegel naar de andere.
Het aantal lichtpunten wordt steeds kleiner.
Verder weg van de drukke binnenstad.
Waar enkel nog zwerfkatten op strooptocht gaan tussen afvalcontainers.
Tot ik aan de zwaarvergulde poort kom.
Erachter de enorme villa.
Met een monumentale deur die verwelkomend op een kier staat.
Alle ramen zijn verlicht en een loper van licht die me langs de deur toeschijnt.
Even reik ik naar de poort.
Het zware hangslot geeft niets mee.
Ik kan niet anders dan van hier kijken.
Hoe zij achter de ramen.
Doorheen heel de villa danst.
Voetje voor voetje.
Verdwijnt uit het ene venster om te verschijnen aan het volgende.
Tollend en alsof ze zweeft.
Hoe ik toekijk.
Tot de ochtend.
Tot het daglicht.
Tot het licht in de villa gedoofd wordt.
En de kier zich sluit.

February 19, 2010 0

mist

Er hangt een donkere, dicht mist.
In de ramen van mijn compartiment kijk ik mijzelf aan.
De trein maakt een zwaar pompend geluid.
Ik voel hoe de trekkracht van de locomotief nog lijkt te verhogen.
Schokkerig word ik tegen de bank gedrukt.
En dan zie ik iets door de ruit.
Op een afstand in de lucht pinkt een rood licht.
Hier en daar lichten overal zo’n rode oogjes op.
Afwisselend gaan ze aan of uit.
Allemaal volgens hun eigen hartslag.
In de verte wordt de mist gekleurd door fel neonlicht.
Rood en blauw lopen in elkaar over en vloeien samen in één groot gedempt lichtwaas.
De trein vertraagt en komt met een oorverdovend gepiep tot stilstand.
Enkel een perronboord duikt op uit de mist.
Iets breder dan een klassiek voetpad.
Want verderop op het perron wordt het terug donker.
Eerst denk ik nog dat het de mist is.
Zwarter dan ik mist ooit heb gekend.
Maar nu merk ik dat het een zwartgekalkte muur lijkt te zijn.
Zover ik links, rechts of naar boven kan kijken.
Overal diezelfde donkerte.

February 17, 2010 0

mindfulness

Acht weken na elkaar volg ik op dinsdagavond aan de Pastorale Dienst van universiteit antwerpen
een Initiatie Mindfulness.
Ik had al de standaardwerken gelezen van psychiater Edel Maex en arts David Dewulf.
In het Minnehof binnen de muren van het Brugse Begijnhof nam ik al deel aan Stille Vakantiedagen.
De initiatie van de universiteit antwerpen wordt gegeven door jezuïet Johan Vanhoutte.
Hij volgde zelf mindfulnesstrainingen bij Mark Williams in Engeland,
die op zijn beurt leerling is van de grondlegger van mindfulness: Jon Kabat-Zinn.
Het boeiende aan mindfulness vind ik dat de medische wereld
er lijkt te raken aan de geloofswereld.
En ook godsdiensten vinden er elkaar.
Banden tussen de grondbeginselen van Islam, christendom en boeddhisme
lijken plots niet meer zo ver uit elkaar te liggen.
Meditatie werd bij het belijden van het geloof reeds eeuwen toegepast.
En met de opgang van mindfulness lijkt ook de medische wereld er nu gebruik van te gaan maken.
Omdat de kwaliteit van software (voor iedereen die deel uitmaakt van de softwareontwikkelingscyclus)mijn dagelijkse beroepsbezigheid is, ben ik dus ook geïnteresseerd in methodieken
om de levenskwaliteit van de mens in het algemeen te verbeteren.
Mindfulness reikt meditatieoefeningen aan die je kunnen begeleiden
bij het zoeken naar milde aandacht.
Aandacht voor wat hier en nu is, zonder daarbij te oordelen (grijpen of wegduwen).
De initiatie bestaat uit het begeleid leren van meditatieoefeningen.
Begeleid door de lesgever, maar evengoed ondersteund door de medeleerlingen.
Meer dan 20 anderen delen hun ervaringen bij de initiatie en oefeningen.
Samen met die andere mannen en vrouwen van verschillende leeftijden
en met een verschillende studieachtergrond
worden oefeningen uitgevoerd en groepsgesprekken gedaan.
Heel boeiend om van elkaar te leren en te zoeken naar woorden om te beschrijven
wat zo moeilijk te beschrijven valt.
En om te luisteren hoe de lesgever met een beperkt aantal woorden,
maar vooral met milde aandacht voor iedereen, boeiend en duidelijk mindfulness uitdraagt.
Of hoe je minder radicaal dan Annemie Struyf in In Godsnaam toch een eigen levenskeuze kan maken.

February 14, 2010 0

mr nobody

Eerst een waarschuwing: hebt u Mr Nobody, de nieuwste film van Jaco Van Dormael, nog niet gezien? Ga hem dan eerst bekijken in een bioscoop in de buurt en lees dan pas verder.
Of lees nu gewoon verder, en ga de film daarna bekijken. Aan u de keuze…

Mr Nobody is zowel visueel als inhoudelijk een grote puzzel. Wat nu volgt, is dan ook alleen het verhaal zoals ik dat in de film meende te herkennen.
Nemo is enig kind in een gelukkig gezinnetje. Pa en ma zijn zot van elkaar en van hun zoontje.
Tot de mama op een dag een leuke kerel tegen het lijf loopt.
Het komt tot een scheiding tussen pa en ma.
Op een perron in een klein stationnetje zal Nemo moeten kiezen.
Blijft hij bij pa wonen? Of stapt hij mee op de trein met ma?
Dit ene keuzemoment vormt de basis voor de hele film.
Je ziet hoe Nemo worstelt met de keuze.
We flitsen doorheen de film van het ene mogelijke levensverhaal naar het andere.
Nemo wordt gelukkig bij ma, die op haar beurt gelukkig wordt met een nieuwe man.
Nemo krijgt er zo meteen een halfzus bij, de dochter van zijn nieuwe vader.
Hij wordt verliefd op zijn halfzus en ze beleven de liefde van hun leven.
Tot er barsten komen in de verhouding tussen Nemo’s ma en haar nieuwe vriend.
De liefde van de jongeren wordt hardhandig verbroken door de teloorgang van de liefde van de ouders.
In een andere verhaallijn groeit Nemo op bij zijn gebroken pa.
De man komt de scheiding nooit echt te boven en Nemo voelt zich verantwoordelijk voor hem.
Hij verzorgt zijn vader met veel liefde.
Daardoor gaat een echt liefdesleven wat verloren.
Tot zijn vader hem op een keer aanmaant om eens uit te gaan.
Nemo ontmoet op de fuif een medeleerlinge.
Hij herkent haar niet, maar zij kent hem wel.
Een gek meisje dat het moeilijk heeft met zichzelf
en van de ene depressie naar de andere zwalpt.
Ze kwetst hem ook geregeld doordat ze eigenlijk nog droomt van een leven met de hunk van haar klas.
Komt Nemo terecht in een instabiele liefde met dit meisje?
En gaat hij dan mee ten onder aan depressiviteit of weet hij
door woord en daad net haar leven mooi op de rails te houden?
Of haakt hij na één van de zovele keren ruzie af
en kiest voor het brave, ondoorgrondelijke, aziatische meisje?
In dat leven lijkt hij een rijk leven te leiden.
Maar gelukkig ziet hij er niet uit en zijn communicatie met het meisje, zijn vrouw, strandt.
Of vindt hij toch zijn halfzus uit het leven bij zijn moeder terug?
Als een zwerver gewacht op haar, maar uiteindelijk gelukkig van liefde.
Deze en nog veel meer levenslijnen en keuzemogelijkheden worden door elkaar geweven.
Dromerig en fantastisch in beeld gebracht.
Met topmuziek overgoten.
Niet alleen de beperkte grenzen van ons leven leiden tot zo’n kluwen van mogelijkheden.
Wat als we ook nog eens niet zeker zijn van de evolutie van het leven?
Wat als we morgen naar Mars kunnen reizen?
Wat als de mens onsterfelijk wordt?
Weer een paar knooppunten in het leven worden mogelijk.
Tegen het eind van de film merken we dat de kleine Nemo de keuze op het perron gemaakt heeft.
We zijn niet zeker of hij voor zijn vader of moeder kiest.
En zelfs na die keuze blijft eigenlijk nog alles mogelijk.
Er zijn in de levensverhalen kruispunten waar de levens even elkaar raken of zouden kunnen raken.
Waar keuzes ongedaan gemaakt worden door de combinatie van andere keuzes.
En zo blijft een pareltje van een film over.
Een film die ons leert dat kiezen niet gemakkelijk is.
Dat het zowel winnen als verliezen betekent.
Maar dat je na die ene keuze nog heel wat andere keuzes voor de boeg hebt.
Zolang je aan het kiezen bent, is alles nog mogelijk.
Maar je moet uiteindelijk wel kiezen.
En dat niets je weerhoudt om er tussen het kiezen door het beste van te maken.