Pavlov

Mijn gsm biept.
Kort en krachtig voel ik het in mijn broekzak.
En meteen flitst er dan een naam en gezicht door mijn hoofd.
Soms terecht, soms onterecht.

Geachte Minister,

De afgelopen maanden werd België uitgeroepen tot belastingparadijs en drugsparadijs.
Ondertussen sta ik elke ochtend en avond ofwel in de file tussen Antwerpen en Brussel.
Ofwel sta ik te wachten op een trein die niet komt of misschien wel of uiteindelijk dan toch niet.
Om dan uiteindelijk recht te staan in een stoptrein waarvan de deuren niet werken,
de helft van de wagons ontbreekt of de deuren en alarmbellen defect zijn.
Ikzelf reis samen met vele andere anonieme stemmen naar en vanuit de Europese hoofdstad.
In het treinstation Brussel-Noord is er ondertussen het vertrouwde beeld
van daklozen die er dag en nacht doorbrengen.
Met een beetje geluk in het ietwat verwarmde station, anders buiten in de winterkoude.
Aangezien dit fenomeen u niet lijkt te raken,
ga ik er vanuit dat zij een waarschuwing moeten zijn voor ons.
Wij moeten immers blij zijn dat we elke dag acht uur betaald mogen gaan werken.
Ikzelf doe mijn job graag en word er bovendien goed voor betaald.
Het steekt een beetje dat ik tegelijk voor elke euro die ik verdien ook een euro afdraag,
maar kom, voor een democratie met sociale zekerheid moet men al iets over hebben.
Belastingen, sociale bijdragen, ecologische belasting.
U weet daar ongetwijfeld meer van af dan ikzelf.
Ik probeer ondertussen te sparen voor een eigen appartement of huis.
Onbetaalbaar tegenwoordig durft men al wel eens vermelden.
Sowieso te duur voor wat je krijgt, durf ik zelf te zeggen.
En dus spaar ik ondertussen de centen maar al wat.
Bij één van de banken die u vorig jaar niet hoefde te redden.
Omdat de banken die u wel gered hebt vooral kosten aanrekenden en lagere interesten boden.
Ze doen dat nu nog steeds trouwens en ondertussen betalen ze u
als medebestuurder al wel eens een extra loon uit
dat amper aan de hoogte van de bonussen van hun beursspecialisten kan tippen.
Af en toe denk ik ook wel eens aan mijn toekomst.
In een onbewaakt moment denkt u toch ook wel eens aan de betaalbaarheid van de pensioenen?
Ik stel voor: lees het lijstje hierboven nog eens na.
Heel wat werk nog voor u en uw collega’s.
Ik stel voor: werk eraan.
Zorg dat de Europeaan, Belg & Vlaming kan blijven werken en ondernemen.
En laat alles waar we geen nood aan hebben gerust vallen.
Gordels in de trein omdat uw collega’s al meer dan 20 jaar niet investeren in veiligheid op het spoor,
een Lange Wapper omdat uw collega’s al meer dan 20 jaar niet investeren in mobiliteit,
het huren van gebouwen die u zelf nog maar net verkocht,
een spreidingsplan om de aandacht af te leiden van dossiers waar u zelf wat in opspraak dreigt te komen.
Houd u gerust bezig met de herwaardering van belastingcontrole.
Investeer opnieuw in de rechtstaat.
Justitie en binnenlandse zaken verdienen duidelijke wetten en begrotingen die werken.
Mobiliseer de bevolking bij mobiliteitsvraagstukken.
Vraag verantwoordelijkheid van ons, burgers, zoals u zelf uw verantwoordelijkheid draagt.

Fijn weekend en veel succes met al het komende werk,

Jeroen

Acht weken na elkaar volg ik op dinsdagavond aan de Pastorale Dienst van universiteit antwerpen
een Initiatie Mindfulness.
Ik had al de standaardwerken gelezen van psychiater Edel Maex en arts David Dewulf.
In het Minnehof binnen de muren van het Brugse Begijnhof nam ik al deel aan Stille Vakantiedagen.
De initiatie van de universiteit antwerpen wordt gegeven door jezuïet Johan Vanhoutte.
Hij volgde zelf mindfulnesstrainingen bij Mark Williams in Engeland,
die op zijn beurt leerling is van de grondlegger van mindfulness: Jon Kabat-Zinn.
Het boeiende aan mindfulness vind ik dat de medische wereld
er lijkt te raken aan de geloofswereld.
En ook godsdiensten vinden er elkaar.
Banden tussen de grondbeginselen van Islam, christendom en boeddhisme
lijken plots niet meer zo ver uit elkaar te liggen.
Meditatie werd bij het belijden van het geloof reeds eeuwen toegepast.
En met de opgang van mindfulness lijkt ook de medische wereld er nu gebruik van te gaan maken.
Omdat de kwaliteit van software (voor iedereen die deel uitmaakt van de softwareontwikkelingscyclus)mijn dagelijkse beroepsbezigheid is, ben ik dus ook geïnteresseerd in methodieken
om de levenskwaliteit van de mens in het algemeen te verbeteren.
Mindfulness reikt meditatieoefeningen aan die je kunnen begeleiden
bij het zoeken naar milde aandacht.
Aandacht voor wat hier en nu is, zonder daarbij te oordelen (grijpen of wegduwen).
De initiatie bestaat uit het begeleid leren van meditatieoefeningen.
Begeleid door de lesgever, maar evengoed ondersteund door de medeleerlingen.
Meer dan 20 anderen delen hun ervaringen bij de initiatie en oefeningen.
Samen met die andere mannen en vrouwen van verschillende leeftijden
en met een verschillende studieachtergrond
worden oefeningen uitgevoerd en groepsgesprekken gedaan.
Heel boeiend om van elkaar te leren en te zoeken naar woorden om te beschrijven
wat zo moeilijk te beschrijven valt.
En om te luisteren hoe de lesgever met een beperkt aantal woorden,
maar vooral met milde aandacht voor iedereen, boeiend en duidelijk mindfulness uitdraagt.
Of hoe je minder radicaal dan Annemie Struyf in In Godsnaam toch een eigen levenskeuze kan maken.

Af en toe heb je zo van die momenten.
Dat het één na het ander.
Hoe je ook probeert.
Het één na het ander tegenwaait.
Met de kop in de wind.
IJskoud en gierend om de oren.
Vallend, slenterend, hotsend en botsend.
Tegenslag.
Als een granieten moker op een aambeeld dat niet meegeeft.
Tot plots.
Van het één op het ander moment.
Een zomerbriesje langs het zonlicht je richting uitkomt.
Enkel wat blutsen en builen achterlatend.
Helend via de kleuren van een regenboog.
Tot enkel nog een herinnering overblijft.
Aan pech, toeval en levenslessen.

Gisteren een financieel adviseur over de vloer gekregen.
Via een paard van Troje, in dit geval iemand die ik van ver wel wat ken, raakte hij binnen.
Ik ben sowieso allergisch voor verkopers allerhande.
Zowel voor het type dat zijn waar niet kent, denk aan een groot-elektro-zaak,
als voor het bezeten type, denk aan getuigen van Jehova.
Maar iemand die ik dus van ver ken, volgt opleiding tot financieel adviseur.
Of hij dat eens mocht komen uittesten, was de vraag.
Enthousiast klonk mijn ‘ja’ ongetwijfeld niet, maar het was er wel uit.
Twee keer was zijn afspraak al verschoven, telkens op zijn eigen vraag.
Toen moest ik telkens weer proberen om mijn enthousiasme wat te verbergen.
En gisteren was het dan zover.
Wel een half uur later dan was afgesproken, ‘maar kom,
met grote financiële maximalisatie in het vooruitzicht
ziet een mens al eens iets door de vingers’, zag ik ze denken.
Ze, inderdaad.
Want onaangekondigd stond er ook nog een gladde verkoper mee aan de deur.
Z’n nieuwe bmw wat opvallend in het zicht geparkeerd.
Hij droeg een kostuumbroek en stijf hemd waarop opvallend het merk gestikt was.
Ik vroeg me stilletjes af of iemand dat voor zijn plezier draagt.
Twee uur werd ik rond de oren geslagen met (onzekere) intresten en (zekere) kosten.
Hij had hét ideale product.
Want een verzekeringspakket met een deel vaste intrest
en wat risico om meer intrest te bekomen dan via een spaarboekje.
Ja, hun advies is gratis en dat komt inderdaad omdat ze betaald worden
door Bank Degroof en DKV.
Ze zijn dus ook afhankelijk.
Ik vind het vreemd dat ze wel een schijn van onafhankelijkheid willen claimen
omdat elke klant andere vereisten heeft.
Maar anderzijds zijn ze wel afhankelijk wanneer het gaat over de aanbieder
van het product dat de klant zou willen.
Na twee uur moest ik weg.
Naar ergens.
Ik moest er zijn.
En ik had dus geen tijd meer.
Op hun vraag naar namen, telefoonnummers en mails van andere mensen
waar ze eens langs konden gaan, heb ik geantwoord dat ik
die op een later tijdstip eventueel nog wel eens zou doormailen.
Ooit nog wel eens…

Ze zit iets verder op de bank.
Na mij de trein ingelopen, net voor de deuren piepend sloten.
Terwijl ik mijn ademhaling probeer te bedaren, vang ik voor het eerst een glimp van haar op.
Even uitblazen van het sprintje over het perron.
Bijna te laat, maar nog net op tijd.
Ik sla mijn dikke mantel open.
Eerste de kraag, daarna de knoppen openknippend van boven naar beneden.
Mijn grijze opwollende sjaal draai ik los over mijn hoofd.
Mooi gevouwen komt hij op mijn rugzak terecht.
En ondertussen blijft mijn blik als betoverd bij haar hangen.
Ik lach, zij lacht.
Ik kijk weg, zij kijkt weg.
Ik probeer terug haar ogen te vangen, zij laat het gebeuren.
Bijna te laat, maar nog net op tijd.

Een gehaaste vrouw grijpt een beker fruitsap van de toog en gooit wat euro’s in de plaats.
Daarover, op de grond, ligt een dakloos gezin waarvan de ouders zich een keer omdraaien
en het kind zijn oogjes nog even dichtknijpt.
Een man in maatpak loopt de krantenwinkel in en komt weer buiten met een magazine onder de arm.
Daarnaast kijkt een armeluis toe vanop een stapel gazettenpapier van de afgelopen week.
Een zakenman met aktentas struikelt bijna, maar net gered van een val van de trap.
Terwijl een dame bedelt voor nieuwe kousen rond haar opgezwollen voeten.