February 4, 2010 0

net

By in dagelijks

Ze zit iets verder op de bank.
Na mij de trein ingelopen, net voor de deuren piepend sloten.
Terwijl ik mijn ademhaling probeer te bedaren, vang ik voor het eerst een glimp van haar op.
Even uitblazen van het sprintje over het perron.
Bijna te laat, maar nog net op tijd.
Ik sla mijn dikke mantel open.
Eerste de kraag, daarna de knoppen openknippend van boven naar beneden.
Mijn grijze opwollende sjaal draai ik los over mijn hoofd.
Mooi gevouwen komt hij op mijn rugzak terecht.
En ondertussen blijft mijn blik als betoverd bij haar hangen.
Ik lach, zij lacht.
Ik kijk weg, zij kijkt weg.
Ik probeer terug haar ogen te vangen, zij laat het gebeuren.
Bijna te laat, maar nog net op tijd.

Leave a Reply