April 9, 2012 0

By in Uncategorized

Ik weet niet hoe je dat noemt.
Het onbehaaglijke gevoel dat je in de wereld staat, maar meer ook niet.
Dat je je meer verbonden voelt met een stad en de voortdurende passage
dan met de mensen die je dikwijls ziet.
Je geniet er van om opgenomen te worden in de toeristische drukte
van een onverstaanbare menigte.
Meer dan om te verdwalen in de onbegrijpelijke stilte van kennissen.
Het gevoel dat elk moment iemand de stilte kan verbreken
maar dat jij degene bent die het zal moeten doen.
Een stilte die nu eens bestaat uit onhoorbaar geluidstekort
en op een ander moment een oppervlakkige waas van koetjes en kalfjes in je richting waait.
Waardoor het allemaal verloren gaat in
ik weet niet hoeveel hersengeknars.

Leave a Reply