April 4, 2010 0

stap

By in fantastisch

Op weg naar huis.
Van een feestje zoals ik ze maar zelden meemaak.
Omdat het me net iets te luid, een beetje te stroboscopisch verlicht
en veel te rokerig is.
Maar dit keer kon dit me blijkbaar niet deren.
Lichtjes staan heupwiegen op de deuntjes waarmee ik zittend in de wagen
of liggend in bad luidkeels meezing.
Overal om me heen kijkend.
Zonder iets duidelijk en scherp afgetekend te zien.
Niets, behalve zij.
Haar bloemetjesjurk die wiegt als een struik met lentekriebels.
Een parfumgordijn dat ruikt naar zoet en plakkerig.
Lichtjes in haar ogen die niet moeten onderdoen voor de disco-effecten op de dansvloer.
Terwijl ik met de minuut meer dreig weg te kruipen in haar pupillen,
zoekt zij een podium op aan de kant van de zaal.
Duidelijk niet te verlegen voor wat aandacht.
Wat bewegingsruimte om volop mee te shaken op het ritme
dat sneller en heter door de luidsprekers schalt.
Ik ben haar niet enkel met mijn ogen gevolgd.
Blijkbaar sta ik ondertussen zelf nog op een meter van het verlichte verhoog.
Klaar om eerst die ene stap te zetten.
Gevolgd door de tweede.

Leave a Reply