lichtgeraakt

rare jongens

lichtgeraakt — Fri, 23 Apr 2010 07:26:26 +0000

Eergisteren een dagje naar Nederland geweest.
Voor het werk naar een heuse conferentie.
In de nacht vertrekken om files te vermijden.
Om dan te merken dat eens de grens over Radio 1 verdwijnt.
Plots is dat 90FM en lijk je midden in een carnavalsstoet beland te zijn.
Of op een groot schlagerfestijn.
Om te vliegen over banen die me veel te smal lijken.
Meestal zijn er maar 2 rijstroken en die hebben een breedte die volgens mij een kwart minder is dan die in België.
Koeien in weien die geometrisch door beken afgelijnd zijn.
Windmolens van het klassieke type, windmolens van het nieuwe type.
Om uiteindelijk aan te komen in een stad waar je niets van begrijpt.
Vooral hoogbouw.
Dan een wijk met arbeidershuisjes.
Veel woningen, weinig kleine zelfstandigen.
Terwijl je in Vlaanderen op veel plaatsen een café, bakker, frituur of beenhouwer vindt,
lijkt dat hier geconcentreerd te zitten in het centrum.
Heel de dag losse babbels en informele tracks.
Broodje kroket, bitterballen, broodjes, koffie en belgische pralines.
Om ‘s avonds dan files te passeren in alle richtingen.
Vlot naar huis bollend.
Herademend bij het opdoemen van de Vlaamse herkenbaarheid van chaos.
In het straatbeeld en op de autoradio.

rit

lichtgeraakt — Tue, 13 Apr 2010 21:21:01 +0000

In de wagen.
Op weg naar huis.
Ik aan het stuur, zij naast me.
Dat het nog frisjes is.
En of de zetelverwarming op mag.
Ze vraagt het met een toon in haar stem die een licht alcoholpercentage verraadt.
Ze is nog vrolijker dan anders en de twinkeling in haar ogen is nog sterker dan gewoonlijk.
Ik schakel nog een versnelling hoger terwijl ik de oprit afrijd.
Drie vrije baanvakken lonken.
Ze reikt naar de radio en zapt tot een trager nummer de wagen vult.
Volumeknop naar rechts.
Drie blokjes en oren gevuld.
Ik laat me niet afleiden en kijk geconcentreerd naar de gestreepte lijnen op de weg.
Af en toe een blik in de achteruitkijkspiegels.
Op zoek naar witte lichtjes in de verte.
Maar ik zie niets.
Ik voel alleen haar hand.
Aan mijn schouder.
Aan mijn nek.
Hoe mijn nekhaartjes zich schrap zetten als haar hand zachtjes kneedt.
Een rilling die van boven tot onder gaat.
Tijdens een rit die van het feest naar huis gaat.

muzikale lente

lichtgeraakt — Mon, 05 Apr 2010 11:34:02 +0000

Het mag dan al lente zijn, dat hebben we de afgelopen dagen
meer aan de muziek dan aan het weer gemerkt.
Op het gevaar af dat ze binnenkort helemaal grijsgedraaid zijn,
maak ik hieronder een lijstje met nummers
die mij dezer dagen behoorlijk vrolijk maken.

Negen jaar geleden (2001) scoorde Train serieus met het nummer Drops of Jupiter,
voor hun nieuwe hit Hey, Soul Sister was het wachten tot nu (2010).

Een andere beat die kweetnioehard blijft hangen is die van Memories
die Kid Cudi samen met David Guetta in mekaar gedraaid heeft.

Debi Nova doet met haar Drummer Boy denken
aan de aanstekelijke dansdeuntjes van Shakira, geen slecht teken zeker?

Gramophonedzie doet heerlijk nostalgisch met Why Don’t You.

Herinnert me wel aan de truukjes die Waldeck al een hele tijd uitvoert.
In 2007 hoorde je zijn single Make My Day ongetwijfeld
in een reclamefilmpjes van Mercedes passeren.

stap

lichtgeraakt — Sun, 04 Apr 2010 10:19:24 +0000

Op weg naar huis.
Van een feestje zoals ik ze maar zelden meemaak.
Omdat het me net iets te luid, een beetje te stroboscopisch verlicht
en veel te rokerig is.
Maar dit keer kon dit me blijkbaar niet deren.
Lichtjes staan heupwiegen op de deuntjes waarmee ik zittend in de wagen
of liggend in bad luidkeels meezing.
Overal om me heen kijkend.
Zonder iets duidelijk en scherp afgetekend te zien.
Niets, behalve zij.
Haar bloemetjesjurk die wiegt als een struik met lentekriebels.
Een parfumgordijn dat ruikt naar zoet en plakkerig.
Lichtjes in haar ogen die niet moeten onderdoen voor de disco-effecten op de dansvloer.
Terwijl ik met de minuut meer dreig weg te kruipen in haar pupillen,
zoekt zij een podium op aan de kant van de zaal.
Duidelijk niet te verlegen voor wat aandacht.
Wat bewegingsruimte om volop mee te shaken op het ritme
dat sneller en heter door de luidsprekers schalt.
Ik ben haar niet enkel met mijn ogen gevolgd.
Blijkbaar sta ik ondertussen zelf nog op een meter van het verlichte verhoog.
Klaar om eerst die ene stap te zetten.
Gevolgd door de tweede.

valentijn

lichtgeraakt — Sun, 28 Mar 2010 15:44:38 +0000

Ik zit midden in een rijkelijk van wolken voorziene droom.
Het is bijna valentijn.
Eén of ander tijdschrift dat ik lees, heeft een actie lopen.
Ze bezorgen je valentijnswens op een origineel maar anoniem kaartje.
Verleidelijk om op in te gaan.
En dus stuur ik een wens naar het postadres van het magazine.
De naam en het adres van de bestemmelinge schrijf ik er met sierlijke hoofdletters bij.
De enveloppe verdwijnt in de rode, gapende mond van een zware postbus.
Twee weken later.
Valentijn.
Zij heeft het kaartje duidelijk gehad.
Er hangt een duidelijke spanning rond haar.
Ik merk hoe ze met haar vriendinnen er op los raadt.
Terwijl ik vanop een afstandje lachend toekijk, hoor ik namen noemen.
Dromen opstijgen.
En ik sta er bij en kijk ernaar.
Waarna de droomwolken verdwijnen.
En ik wakker word.
Zoveel jaar later.

licht

lichtgeraakt — Mon, 22 Mar 2010 19:24:47 +0000

Tranen wellen op.
Ze lijken als zuur vanuit mijn kaken op te wellen.
Alsof ze mijn kijk op alles wat willen vertroebelen.
Verzachten.
Maar ze kunnen niet voorkomen dat een koudegevoel me ommanteld.
Haartjes komen recht om een donzig, warmtebrengend laagje te voorzien.
Onvoldoende.
Het volstaat niet.
Om in het donker.
Licht te geven.
Licht te zijn.

vooroordeeld

lichtgeraakt — Sat, 13 Mar 2010 09:10:48 +0000

Je merkt dat mensen heel vaak een eigen context creëren.
Ook ik trap voortdurend in die val.
Wanneer je iemand nieuw tegen het lijf loopt, stel je je meteen vanalles voor.
Je denkt te weten wat die persoon denkt, doet.
Er schieten redenen door je hoofd over waarom die persoon zo gekleed gaat.
Waarom hij of zij zo spreekt.
Het accent, de toonhoogte.
Je leidt er meestal (onbewust) vanalles uit af.
En dus draag je ongewild ook een bepaald imago met je mee.
Je bent niet meer dan een merk, met extreem uitvergrote positieve en negatieve kanten.
Wit-zwart en zo.
En dus heb ik een grote bewondering voor iedereen die dit probeert duidelijk te maken.
Mensen die je even doen schrikken door jouw beeld over zichzelf tegen te spreken.
Kent u Lieven Verstraete?
Inderdaad, het is de ietwat stijve, niet altijd even vlot uit zijn woorden komende nieuwsanker
die op canvas regelmatig Ter Zake presenteert.
Iets in zijn presentatiestijl heeft bij mij het beeld gecreëerd dat hij wel vakkennis heeft,
maar qua presentatie moeilijk de structuur met zijn vragen en de antwoorden van de geïnterviewde
kan volgen. Zijn vragen lijken wat los te staan van vorige antwoorden
en heel diep gaan ze meestal niet.
Sinds kort kan ik hem beter appreciëren op Radio 1.
Niet in één of ander actualiteitsprogramma, maar wel in Exit Plus World.
Elke week presenteert hij er een heerlijke mix van wereldse deuntjes
en weet daar ook vaak boeiende weetjes tussen te gooien.
De muzieklijst die je op de site kan downloaden is een verzorgd pdf-bestand
waarbij de tussenteksten mee uitgeschreven zijn
en de referenties van de muziek exact beschreven staan.
Een deel van het beeld dat ik al had over Lieven Verstraete is dus versterkt:
vakman, perfectionist en detaillist.
Ook de minder positieve tegenpolen zijn versterkt:
passie dringt niet door in zijn presentatiestijl.
Al zal het beeld dat wij hebben, wel nooit compleet en correct zijn.

ochtend

lichtgeraakt — Sun, 07 Mar 2010 20:27:43 +0000

Ik word gewekt door een vroege vogel.
Vanop een tak ergens ver boven klinkt de roep van een merel.
Het antwoord klinkt van een paar bomen verder.
De geur van lentegras in mijn neus.
Met mijn hand duw ik wat bladeren weg die voor mijn ogen hangen.
De struik veert op en een lieveheersbeestje vliegt op.
Mezelf uitrekkend verdrijf ik de slaap uit mijn armen.
Daarna zoek ik de kracht terug in mijn benen.
Ik leun achteruit.
De rug rechtend tegen de verweerde schors van een dikke boom.
Vanuit een schone plas regenwater schep ik gretig.
Om de laatste slaaprestjes uit mijn ogen te plensen.
Ik vis een verse peer uit de knapzak die naast me ligt.
En wanneer ik het steeltje in de struiken spuw, trekt de villa weer mijn aandacht.
Daar is het meisje weer.
Ze opent de deur en sluit ze weer wanneer ze buiten staat.
Over de lange oprijlaan loopt ze naar de poort.
Hier en daar lijkt ze met haar rood-witte schoenen het grasperk af te lijnen.
En ondertussen likt ze aan een grote ronde lekstok.
Ze houdt hem in haar rechterhand en slaagt er in
om de poort enkel met haar linkerhand te openen.
Om ze ook weer achter haar te sluiten.
Wanneer ze dat gedaan heeft, kijkt ze even links en rechts.
Haar blik passeert slechts heel vluchtig langs de struiken waarachter ik zit.
En dan dendert er een zware SUV voorbij.
Met verduisterde ramen staat hij nu stil.
Op de grond daarachter zie ik enkel nog de tippen van haar schoenen.
Eerst twee, dan één en uiteindelijk is ook die verdwenen.
De wagen scheurt weg.
Laat me achter in een donkere, stinkende stofwolk.

de muur

lichtgeraakt — Thu, 04 Mar 2010 08:45:28 +0000

Ik stap uit de trein.
Een moment nadat de deuren zich fluitend hebben geopend.
Links en rechts.
Uitkijken over het verduisterde perron.
Enkel verlicht door de waas van het blauw-rode neon.
Met mijn handen reik ik naar de zwarte muur.
De groffe natuursteen voelt koud aan.
Wanneer ik mijn handen terugtrek, laten ze een lichtergekleurde handdruk achter.
Eén die na een tijdje vanzelf weer wegtrekt.
De deuren van de trein klappen weer dicht.
Druk pompend komt de trein in beweging.
Verdwijnt uit het zicht.
En laat mij achter op het perron.
Geen ander levend wezen te zien.
Ik leun even met heel mijn lichaam achteruit.
Tegen de muur.
De steen voelt minder hard dan ik verwacht had.
Hij lijkt mee te geven, in te drukken.
Ik kom weer naar voor, weg van de muur.
Kijkend naar het donkere zwart zie ik nu mijn portret in de muur.
Een indruk die zachtjes maar onbetwistbaar vervaagt.
Tot er niets meer te zien is.
Behalve de muur.

muzikaal muzak II

lichtgeraakt — Sun, 28 Feb 2010 10:50:05 +0000

2010 wordt ongetwijfeld een muziekjaar met een sterk nostalgisch tintje.
Een tijd geleden postte ik hier al een aantal leuke muziekjes die op een trend in die richting wijzen.

En de instrumentele, warme melodieën voor bij een winters kampvuur
blijven maar de radio bestormen.
Bij ons is Tunng momenteel te horen met het vrolijke dansdeuntje Hustle
waarbij het twijfelen is tussen ingetogenheid en totale blijdschap.

Opvallend is hoe de beeldtaal van de clips heel dikwijls overeenkomt.
Dat de natuur en een hang naar een traditioneler vroeger een hoofdrol krijgen in de clips
zal niet toevallig zijn in deze tijd van ecologische bewustwording zeker?

In al deze nummers wordt net zoals in Little Lion Man de schoonheid van de stemmen
en het instrumentarium benadrukt.
Erg klassieke instrumenten en een samenzang die samenkomen
in een wat zweverige muziekstroom die het nummer voortstuwt.

Shearwater is nog een groep die gelijkaardige muziek brengt.
Hieronder is een pakkende Hidden Lakes te zien en te beluisteren.

Ook Midlake (hieronder met Acts of Man) lijkt terug te grijpen naar de nostalgische trend. Al klinken hun nummers net ietsje gelikter dan al de vorige.

Wie graag dit genre van muziek hoort, kan op vrijdag 21/05/2010 terecht bij Rataplan vzw in Borgerhout voor een avond met Isbells & The Bony King of Nowhere.